Και αναφέρομαι στην κάρτα του προγράμματος "ΙΚΕΑ Family" που ξεφύτρωσε τον τελευταίο μήνα. Τώρα, μέσα στην κρίση, θυμήθηκες να κάνεις κάρτα βαθμών για δώρα; Που ήσουν καλό μου ΙΚΕΑ τόσα χρόνια που κάναμε αγορές αβέρτα; Γιατί το να παίρνεις βαθμούς προυποθέτει ότι κάνεις και αγορές. Και το τι αγορές έχω κάνει εγώ ( και ή υπόλοιπη Κύπρος φαντάζομαι ) δε λέγεται. Ανακαινίσεις ξενοδοχείων και άλλων τουριστικών καταλυμμάτων; ΙΚΕΑ. Διαμέρισμα για την κόρη / γιο φοιτήτρια / φοιτητή; ΙΚΕΑ. Αλλαγή επίπλων σε κουζίνα/υπνοδωμάτιο/σαλόνι; ΙΚΕΑ. Και μια κάρτα βαθμών δεν είχαν. Τώρα τι να την κάνουμε μάτια μου την κάρτα; Για αυτό σου λέω. Άργησες.
Πέμπτη 22 Αυγούστου 2013
Κυριακή 18 Αυγούστου 2013
Λισαβώνα, η πόλη της ανοχής.
Δεν ξέρω γιατί τη λένε έτσι. Αλλά μου άρεσε. Πολύ. Θεωρώ ότι η Λισαβώνα είναι από τις Πρωτεύουσες που δεν επισκέπτεται εύκολα κάποιος. Λόγω απόστασης; Λόγω κόστους εισιτηρίων; Ίσως δεν είναι πολύ γνωστά τα μνημεία και τα αξιοθέατα της; Πάντως εγώ τη λάτρεψα, κλέβω ιδέα από invictus ( :p ) και τη μοιράζομαι μαζί σας.
Η Λισαβώνα χτυπήθηκε το 1755 από έναν ισχυρό σεισμό που ισοπέδωσε την πόλη. Ο μαρκήσιος ντε Πομπάλ ανέλαβε την ανοικοδόμηση της ( για αυτό και το άγαλμα του δεσπόζει στο κέντρο της Λισαβώνας, όπου βρίσκεται και η μεγαλύτερη στάση μετρό με το αντίστοιχο όνομα ). Η πόλη χωρίζεται σε περιοχές, κάτι που καθιστά την περιήγηση της αρκετά εύκολη.
Περιοχή Α: Μπάιξα. Η πολυσύχναστη περιοχή.
| Μνημείο Παλινόρθωσης στην Πράσα ντος Ρεστοραντες... Καμία σχέση με πλατεία εστιατορείων όπως νόμιζα η αδαής και αδιάβαστη! |
| Ρούα Αγκούστα, πολυσύχναστη, πλακόστρωτη οδός, με πολλά καφέ και καταστήματα. |
| Εντάξει, δεν το λες και μνημείο το hard rock, αλλά αξιοθέατο είναι σίγουρα! |
| Χαριτωμένα καταστηματάκια με σουβενίρ |
| Άνθρωπος - άγαλμα |
| Άνθρωπος - άγαλμα |
Σε αυτή την περιοχή, καλό είναι να πας μια φορά και αυτό μέρα, να δεις τι είναι να δεις και να την κάνεις. Θεωρείται αρκετά κακόφημη περιοχή, είναι διάκριτη η φτώχια, η διακίνηση ναρκωτικών, το αλκοόλ και η εγκληματικότητα. Την μέρα που την ανεβαίναμε ( με το τραμ ) σχεδόν να γίνουμε μάρτυρες ξυλοδαρμού με ρόπαλο ανάμεσα σε δυο μεθυσμένους.
| Καθεδρικός Σε |
| Η θέα από το κάστρο του Αγίου Γεωργίου όπως τη συνέλαβε ο φακός του φωτογράφου ( ναι, ναι εγώ ) |
| Εντάξει, απλά ήθελα να αποθανατίσω την ελληνική λέξη αλήθεια... :) |
| Και εδώ πορείες διαμαρτυρίας για τις περικοπές...α ρε Τρόικα |
Περιοχή 4 : Μπελέμ.Στις εκβολές του ποταμού Τάγου.
| Τόρε ντε Μπελέμ, ο πύργος. |
| Από τα πιό μεγαλοπρεπή μνημεία, το μνημείο των ανακαλύψεων. Δεξιά και αριστερά, αναπαρίστανται μορφές που συνέβαλαν σημαντικά στην εξέλιξη και ανάπτυξη της Χρυσής Εποχής |
Ο χάρτης της γης όπως πίστευαν ότι ήταν οι θαλασσοπόροι.
Μπορούμε όλοι να διακρίνουμε την Κύπρο; Όχι; Ναι; Ωραία :)
|
| Το μοναστήρι των Ιερωνυμιτών |
Ε αυτά ειναι τα βασικά, δε φαντάζομαι να περιμένατε και τις 523 φωτογραφίες που έβγαλα;;;
Η περιήγηση στην πρωτεύουσα της Πορτογαλίας, τελειώνει εδώ. Σας ευχαριστούμε που πετάξατε μαζί μας. Θα επανέλθουμε για να σας ταξιδέψω και στα περίχωρα ( μα τι νομίζατε;)την πανέμορφη Σίντρα και το γραφικό Τουμάρ.
Και όμως είμαι ακόμα εδώ :)
Όχι, η αλήθεια να λέγεται! Σας πεθύμησα. Μετά από ένα χρόνο και κάτι που έχω να ασχοληθώ με την μπλογκόσφαιρα και τα νέα του μπλογκοσύμπαντος, μπορώ με βεβαιότητα να πω ότι μου λείψατε. Έκανα μια έντονη αναδρομική ανασκόπηση των νέων σας, μπας και αναπληρώσω το χαμένο χρόνο. Γάμοι, χωρισμοί, επαναπατρισμοί, ταξίδια, και άλλοι χωρισμοί, επικείμενοι γάμοι, έρωτες που γεννιούνται, έρωτες που πέθαναν και φτού και απ΄την αρχή. Ο δικός μου τελευταίος ενάμιση χρόνος περιλάμβανε γρήγορα και περιληπτικά την είσοδο και εγκατάσταση νέου προσώπου στη ζωή μου, μια μετακόμιση με το πρόσωπο και τη θεά μου σε νέο σπίτι, μετάθεση σε νέο σχολείο και την απόκτηση ενός μεταπτυχιακού. Τελικά οι αλλαγές είναι αναπόφευκτες στη ζωή μας, μικρές ή μεγάλες. Φτάνει να είμαστε πάντα καλά με τις επιλογές μας. Σημασία έχει ότι είμαστε ακόμα εδώ...
Τετάρτη 8 Φεβρουαρίου 2012
Μαμά πεινάω. Πάμε θέατρο;
Υπό κανονικές συνθήκες, δεν θα έκανα τον κόπο να το γράψω. Γιατί όταν γίνεται κάτι και με αναστατώνει, θυμώνει ή απογοητεύει, το λέω εκείνη την ώρα που συμβαίνει και μέχρι να βρεθώ σε υπολογιστή, μου έχει περάσει το φούντωμα οπότε δεν μου βγαίνει το κείμενο. Αλλά έπεσα στο ποστ της συμπλόγκερ Aenima που μου ξαναζωντάνεψε την σκηνή και ξαναφούντωσα!
Περί θεάτρου ο λόγος και πάλι.
Την Κυριακή το πρωί, πήγα με την θεά στην παιδική σκηνή στο Θέατρο Λατσιών. Πληρώσαμε στην είσοδο, βρήκαμε τις θέσεις μας, κάτσαμε όμορφα και ωραία και μετά απο κανένα δεκάλεπτο, χαμήλωσαν τα φώτα και ξεκίνησε η παράσταση... Πέντε λεπτά αργότερα, σαν να δόθηκε ένα μυστικό αόρατο σύνθημα, δεκάδες σακουλάκια ποπ κορν άρχισαν να ανοίγουν. Κάποια αργά και κάπως διακριτικά, άλλα βιαστικά και ανυπόμονα. Μια έντονη μυρωδιά κατέκλυσε την αίθουσα, ενώ ακουγόταν από παντού το μασούλημα των άσπρων νιφάδων τραγανού καλαμποκιού. Αφού πέρασε κανένα μισάωρο, τελείωσε το κολατσιό και είπα αμήν, ήρθε το διάλειμμα.
Χύθηκε σύσσωμος ο κυπριακός λαός και κατευθύνθηκε τρέχοντας προς το κυλικείο! Και νααααα μια ουρά, από το ταμείο μέχρι την έξοδο του Δημοτικού Θεάτρου. Χυμοί, νερά, σοκολάτες..μη χειρότερα...νηστικά τα φέρνουν τα παιδιά; Χτυπάει λοιπόν ένα, δυο , τρίτο κουδουνάκι και βρισκόμαστε στις θέσεις μας και πάλι. Ξαναχαμήλωσαν τα φώτα, ξαναξεκίνησε η παράσταση. Ξαφνικά ακούω έναν ήχο από σακουλάκι που ανοίγει...και μετά ακόμα έναν...και ακόμα έναν...όχι Θεέ μου! Dejavu; Πάλι ποπ κορν θα φάνε τα σκασμένα; Σνιφ σνιφ...μπαρμπεκιου... γαρίδα...ή ξύδι είναι αυτό; Και να οι μυρωδιές, και να τα χράτσα και να τα χρούτσου ( κατά το χράτσα χρούτσου ) και να τα νεύρα της μάγισσας να έχουν γίνει κρόσσια.
Εγώ αυτή την νοοτροπία πάντως δεν την καταλαβαίνω. Και είμαι πολύ κουρασμένη για να διατυπώσω τις εύλογες απορίες που έχω ή για να γκρινιάξω πάλι για τα ίδια.
Θα κλείσω μόνο λέγοντας πως όταν άναψαν τα φώτα και σηκώθηκα να φύγω, είδα γνωστή ηθοποιό να κρατά στο ένα χέρι την κόρη της και στο άλλο ένα ανοικτό σακουλάκι με πατατάκια με γεύση γαρίδας...
Και ρωτάω τώρα εγώ. Άν κάποτε πάω σε παράσταση που συμμετέχει η ίδια και μασουλάω πατατάκια τη στιγμή της ερμηνείας της λέτε να ενοχληθεί;
Υ.Γ Το έργο ήταν πολύ συγκινητικό, οι ερμηνείες αληθινές, τα μηνύματα πολλά. Μπράβο.
Περί θεάτρου ο λόγος και πάλι.
Την Κυριακή το πρωί, πήγα με την θεά στην παιδική σκηνή στο Θέατρο Λατσιών. Πληρώσαμε στην είσοδο, βρήκαμε τις θέσεις μας, κάτσαμε όμορφα και ωραία και μετά απο κανένα δεκάλεπτο, χαμήλωσαν τα φώτα και ξεκίνησε η παράσταση... Πέντε λεπτά αργότερα, σαν να δόθηκε ένα μυστικό αόρατο σύνθημα, δεκάδες σακουλάκια ποπ κορν άρχισαν να ανοίγουν. Κάποια αργά και κάπως διακριτικά, άλλα βιαστικά και ανυπόμονα. Μια έντονη μυρωδιά κατέκλυσε την αίθουσα, ενώ ακουγόταν από παντού το μασούλημα των άσπρων νιφάδων τραγανού καλαμποκιού. Αφού πέρασε κανένα μισάωρο, τελείωσε το κολατσιό και είπα αμήν, ήρθε το διάλειμμα.
Χύθηκε σύσσωμος ο κυπριακός λαός και κατευθύνθηκε τρέχοντας προς το κυλικείο! Και νααααα μια ουρά, από το ταμείο μέχρι την έξοδο του Δημοτικού Θεάτρου. Χυμοί, νερά, σοκολάτες..μη χειρότερα...νηστικά τα φέρνουν τα παιδιά; Χτυπάει λοιπόν ένα, δυο , τρίτο κουδουνάκι και βρισκόμαστε στις θέσεις μας και πάλι. Ξαναχαμήλωσαν τα φώτα, ξαναξεκίνησε η παράσταση. Ξαφνικά ακούω έναν ήχο από σακουλάκι που ανοίγει...και μετά ακόμα έναν...και ακόμα έναν...όχι Θεέ μου! Dejavu; Πάλι ποπ κορν θα φάνε τα σκασμένα; Σνιφ σνιφ...μπαρμπεκιου... γαρίδα...ή ξύδι είναι αυτό; Και να οι μυρωδιές, και να τα χράτσα και να τα χρούτσου ( κατά το χράτσα χρούτσου ) και να τα νεύρα της μάγισσας να έχουν γίνει κρόσσια.
Εγώ αυτή την νοοτροπία πάντως δεν την καταλαβαίνω. Και είμαι πολύ κουρασμένη για να διατυπώσω τις εύλογες απορίες που έχω ή για να γκρινιάξω πάλι για τα ίδια.
Θα κλείσω μόνο λέγοντας πως όταν άναψαν τα φώτα και σηκώθηκα να φύγω, είδα γνωστή ηθοποιό να κρατά στο ένα χέρι την κόρη της και στο άλλο ένα ανοικτό σακουλάκι με πατατάκια με γεύση γαρίδας...
Και ρωτάω τώρα εγώ. Άν κάποτε πάω σε παράσταση που συμμετέχει η ίδια και μασουλάω πατατάκια τη στιγμή της ερμηνείας της λέτε να ενοχληθεί;
Υ.Γ Το έργο ήταν πολύ συγκινητικό, οι ερμηνείες αληθινές, τα μηνύματα πολλά. Μπράβο.
Παρασκευή 14 Οκτωβρίου 2011
Lets seven!
Εμένα δεν με κάλεσε κανένας να πω εφτά πράγματα για μένα αλλά εγώ θα τα πω anyway! :))
1. Όταν ήμουνα τετάρτη δημοτικού έκλεψα 2 πένες. Πένες μαντολίνου για το σχολείο. Είχα λεφτά, απλά ήθελα να δω αν μπορώ να κλέψω. Ναι, μπορώ. Ήταν χειμώνας και φορούσα γάντια, οπότε τις έκρυψα μέσα στο γάντι μου. Πήγα σπίτι και το είπα της μάνας μου...εν ηξέρω γιατί το έκαμα τούτο. Με πήρε πίσω στο κατάστημα, με έβαλε να απολογηθώ, πρέπει να άλλαξα όλα τα χρώματα του δειγματολογίου της Peletico. Δεν ξανάκλεψα.
2. Στη Δευτέρα Γυμνασίου, ήμουν ερωτευμένη με τον Κώστα. Τα διαλείμματα περνούσα με τις φίλες μου από μπροστά του για να τον δω και να με δει. Μια μέρα ο Κώστας στεκόταν στην καντίνα και εγώ έτρεχα στο προάυλιο ( δε θυμάμαι γιατί ). Πάτησα φλούδα μπανάνας και σωριάστηκα φαρδιά πλατια μπροστά του. Γελούσε ο Κώστας και όλο το σχολείο. Ήταν πολύ τραυματική εμπειρία...σταμάτησα να περνώ τα διαλείμματα από μπροστά του για να με δει!
3. Την ίδια χρονιά, είδα περίοδο. Έπρεπε να πάω τουαλέτα να αλλάξω. Έβαλα την σερβιέτα στο λάστιχο της φούστας και ξεκίνησα. Όταν έφτασα συνειδητοποίησα πως δεν την είχα. Βγήκα ξανά έξω και είδα καμμιά πενηνταριά άτομα να βλέπουν κάτι στην αυλή και να γελάνε. Ναι, ήταν η σερβιέτα μου. Ναι, πήγα και γω και γελούσα μαζί τους σαν να μην ήταν δική μου. Πρώτη φορά το λέω τούτο!
4. Πέρσι πήγα με τη θεά στο Mall. Η θεά κατουρήθηκε, πήγαμε τουαλέτα. Στο πάτωμα υπήρχε ένα περιτύλιγμα σερβιέτας ( ναι τελικά ένα θεματάκι με τις σερβιέτες το έχω ). Θα είπα της θεάς τουλάχιστον τρεις φορές " πρόσεξε μην το πατήσεις". Λίγα λεπτά αργότερα και αφού περπάτησα σχεδόν όλο το Mall, καθώς έβλεπα κάτι ρούχα, έπεσε το μάτι μου σε ένα λιλά πλαστικό χαρτί στο πάτωμα...κοίταξα. Ήταν το περιτύλιγμα ης σερβιέτας το οποίο φυσικά όχι μόνο πάτησα αλλά κουβαλούσα κολήμένο στο παπούτσι μου...
5. Είμαι απίστευτα απροσανατόλιστη. Μπορεί να κάνω τον κύκλο ενός τετραγώνου και να μην μπορώ να ξαναβγώ στον κεντρικό δρόμο για πολλή ώρα. Για όσους γνωρίζουν από Θεσσαλονίκη, έκανα τη διαδρομή Ροτόντα - καμάρα σε δεκαπέντε λεπτά. Γιά όσους δε γνωρίζουν από Θεσσαλονίκη, η πραγματική απόσταση είναι περίπου 200 μέτρα. Και βρίσκονται στην ΙΔΙΑ ευθεία...ναι ξέρω, τραγικό.
6. Όταν σκέφτομαι, όταν συγκεντρώνομαι ή όταν με απασχολεί έντονα κάτι, βάζω τα μαλλιά μου στο στόμα και τα δαγκώνω. Μια συγκεκριμένη τούφα, πάντα από την αριστερή πλευρά.
7. Η φράση " φοβάμαι τις κατσαρίδες" είναι understatement. Ένα καλοκαίρι πήγα με τους γονείς μου για φαγητό σε ένα παραλιακό κέντρο της Λάρνακας. Φορούσα άσπρη μπλούζα και ξαφνικά διαπιστώνω ότι έχει πάνω της έναν τεράστιο μαύρο λεκέ. Ήταν μια κατσαρίδα αηδιαστική, καφέ που πετούσε. Μέχρι σήμερα δεν μπορώ ούτε να τις δω.
Αυτά. Τελικά το 7 ήταν αρκετά περιοριστικός αριθμός. Σε άλλο παιγνίδι, θα ξανααυτοκαλεστώ και θα μάθετε και άλλα ! :)))))
Σάββατο 1 Οκτωβρίου 2011
Houston, we have problem!
Το λοιπόν. Συγκεντρωθείτε, διαβάστε με προσεκτικά και βοηθήστε με να λύσω το μυστήριο αγαπημένοι μου συμπλόγκερς!
α) Εδώ και λίγο/αρκετό καιρό, όταν πάω να απαντήσω σε σχόλιο που έχει αφήσει κάποιος σε ποστ μου, εμφανίζεται ένα κουτάκι που λέει υποβολή σχολίου ως...και έχει αρκετές επιλογές. Καταρχήν γιατί και ποιός ενεκάτωσεν και μου τα άλλαξε; Α; Παλιά έγραφα σχόλιο, έντερ, εμφάνιση σχολίου με το μαγισσα που κάτω. Τωρά γιατί υπάρχουν και άλλες επιλογές; Τελοσπάντων, τούτο εν ρητορικό ερώτημα γιατί η απάντηση εν με ενδιαφέρει ούτως ή άλλως. Εμένα με ενδιαφέρει να μου εξηγήσετε πώς μπορώ να αφήνω σχόλια στα δικά μου ποστ. Εδώ να σημειώσω ότι δεν προσφέρεται καν η επιλογή ανώνυμος. Αποτέλεσμα: Στα δυο μου τελευταία ποστ δεν απαντώ στα σχόλια με κίνδυνο να θεωρηθώ καμμιά ψωροφαντασμένη ψωνάρα που απαξιεί να απαντήσει έστω και από στοιχειώδη ευγένεια στους συμπλόγκερς της. Ε ΌΙ! ΈΝ ΕΙΜΑΙ. Απλά δεν ξέρω πώς να απαντήσω, please help!~
Ετελειώσαμεν με τούτην την απορία; Να πάω παρακάτω; Πάω.
β ) Πώς μπορώ να αφήνω σχόλια σε άλλους μπλόγκερς και να φαίνεται από την αρχή ότι είμαι εγώ; Επειδή ούτε αυτό ανακάλυψα ακόμα , αναγκάζομαι να επιλέξω το ανώνυμος και να γράψω κάτω από το σχόλιο ...Μάγισσα... όπως την παλαβή. Γιατί αντιλαμβάνεσαι ότι τούτο εκτός του ότι με κάνει να φαίνομαι ηλίθια, δίνει και την εντύπωση αναποφάσιστου ανθρώπου. Θέλεις να υπογράψεις με το όνομα σου μάνα μου ή με το μάγισσα; Αποφάσισε. Οι άλλοι δηλαδή πως τα καταφέρνετε και αφήνετε σχόλιο με το όνομα σας; Άν η απάντηση είναι απλή παρακαλώ όπως μου τη δώσετε χωρίς σχόλια του τύπου..μα εν κόφκει ο νους σου μάνα μου; Άσχετη που μου θέλεις και μπλογκ, τρομάρα σου...και άλλα συναφή...
γ ) Ενόμισες ότι ετέλειωσα έννεν; Ακόμα κάτι τζαι κλείω υπόσχομαι.Εν πολλά σύντομη τούτη. Το open ID τι είναι;
Εντάξει νομίζω εκαλύφτηκα για την ώρα, περιμένω την ανταπόκριση σας και σας ευχαριστώ εκ των προτέρων!
P.S Αυτό το μήνυμα εμφανίζεται όταν κάνω προσπάθειες να ανεβάσω σχόλιο με λογαριασμό google ή open ID : Input error: Cookie value is null for FormRestoration
Που είναι οι ΙΤάδες της μπλογκόσφαιρας όταν τους χρειάζεσαι οεο;;;;;;;
α) Εδώ και λίγο/αρκετό καιρό, όταν πάω να απαντήσω σε σχόλιο που έχει αφήσει κάποιος σε ποστ μου, εμφανίζεται ένα κουτάκι που λέει υποβολή σχολίου ως...και έχει αρκετές επιλογές. Καταρχήν γιατί και ποιός ενεκάτωσεν και μου τα άλλαξε; Α; Παλιά έγραφα σχόλιο, έντερ, εμφάνιση σχολίου με το μαγισσα που κάτω. Τωρά γιατί υπάρχουν και άλλες επιλογές; Τελοσπάντων, τούτο εν ρητορικό ερώτημα γιατί η απάντηση εν με ενδιαφέρει ούτως ή άλλως. Εμένα με ενδιαφέρει να μου εξηγήσετε πώς μπορώ να αφήνω σχόλια στα δικά μου ποστ. Εδώ να σημειώσω ότι δεν προσφέρεται καν η επιλογή ανώνυμος. Αποτέλεσμα: Στα δυο μου τελευταία ποστ δεν απαντώ στα σχόλια με κίνδυνο να θεωρηθώ καμμιά ψωροφαντασμένη ψωνάρα που απαξιεί να απαντήσει έστω και από στοιχειώδη ευγένεια στους συμπλόγκερς της. Ε ΌΙ! ΈΝ ΕΙΜΑΙ. Απλά δεν ξέρω πώς να απαντήσω, please help!~
Ετελειώσαμεν με τούτην την απορία; Να πάω παρακάτω; Πάω.
β ) Πώς μπορώ να αφήνω σχόλια σε άλλους μπλόγκερς και να φαίνεται από την αρχή ότι είμαι εγώ; Επειδή ούτε αυτό ανακάλυψα ακόμα , αναγκάζομαι να επιλέξω το ανώνυμος και να γράψω κάτω από το σχόλιο ...Μάγισσα... όπως την παλαβή. Γιατί αντιλαμβάνεσαι ότι τούτο εκτός του ότι με κάνει να φαίνομαι ηλίθια, δίνει και την εντύπωση αναποφάσιστου ανθρώπου. Θέλεις να υπογράψεις με το όνομα σου μάνα μου ή με το μάγισσα; Αποφάσισε. Οι άλλοι δηλαδή πως τα καταφέρνετε και αφήνετε σχόλιο με το όνομα σας; Άν η απάντηση είναι απλή παρακαλώ όπως μου τη δώσετε χωρίς σχόλια του τύπου..μα εν κόφκει ο νους σου μάνα μου; Άσχετη που μου θέλεις και μπλογκ, τρομάρα σου...και άλλα συναφή...
γ ) Ενόμισες ότι ετέλειωσα έννεν; Ακόμα κάτι τζαι κλείω υπόσχομαι.Εν πολλά σύντομη τούτη. Το open ID τι είναι;
Εντάξει νομίζω εκαλύφτηκα για την ώρα, περιμένω την ανταπόκριση σας και σας ευχαριστώ εκ των προτέρων!
P.S Αυτό το μήνυμα εμφανίζεται όταν κάνω προσπάθειες να ανεβάσω σχόλιο με λογαριασμό google ή open ID : Input error: Cookie value is null for FormRestoration
Που είναι οι ΙΤάδες της μπλογκόσφαιρας όταν τους χρειάζεσαι οεο;;;;;;;
Ο πολυτελής, η πολυτελής, το πολυτελές...
Όι όι εν γίνεται. Πρέπει να γίνω πιο συνεπής στο ραντεβού μου με τούτο το μπλόγκ. Γράφω ένα πόστ, χάνομαι για κανένα μήνα ( κάποτε τζαι 2 ) τζαι πάλε. Και να πεις ότι εν έχω νέα να σου πω; Ακατάχνωτα! Επέρασεν κοτζάμ μου καλοκαίρι, πήρα μετάθεση, στο νέο σχολείο διαδραματίζουνται μια φάουσα ίντριγκες, η θεά πήγε δημοτικό, η μάμα της επήεν στην Μακαρίου τζαι έσουζεν τον πισινό της με το "move it move it" και από το τελευταίο ποστ μέχρι σήμερα πρόλαβα και ερωτεύτηκα. Μάλιστα, ναι, όντως εν πολλά τα νέα και τα επεισόδια και υπόσχομαι να κάμνω συχνά updates. Όι ότι ετζοιμάστουν με τες κλάτσες τόσον τζαιρό δηλαδή αλλά έτο...να χαμε να λέγαμε!
Εννοείται ότι εννα κάμω ξεχωριστό ποστ για κάθε ένα που τα θέματα που ανέφερα, αλλά όι τωρά. Άλλη φορά. Τώρα θέλω απλά να απευθυνθώ στους ανθρώπους που εν υπεύθυνοι για τις ταπελλούες του τύπου... "πωλείται πολυτελής διαμέρισμα τριών υπνοδωματίων..", "ενοικιάζονται πολυτελείς διαμερίσματα...", "πωλείται πολυτελές κατοικία τόσων τετραγωνικών.." και να τους πω....
Σας παρακαλώ καλοί μου άνθρωποι. Σας εκλιπαρώ. Μεν μας βασανίζετε άλλο. Εμένα τζαι αλλό καμμιά εκατοστή ανθρώπους ( έν νομίζω να είμαστε παραπάνω;;;; Αν ναι εννα χαρώ πολλά!! ) που ξέρουμε να κλίνουμε σωστά τα γαμ...να τα τριγενή δικατάληκτα επίθετα! Δεν ξέρετε πόσο πονάμε όταν βλέπουμε τέτοιες πινακίδες στο δρόμο. Και οδηγούμε ταυτόχρονα. Δηλαδή σοβαρά τωρά, κινδυνεύει η σωματική μας ακεραιότητα. Μπορεί να πάθουμε εγκεφαλικό ή καρδιακό, απότομη αύξηση πίεσης, μειωμένη ικανότητα αντανακλαστικών. Δεν ξέρετε πως κλίνεται. Οκ, δεκτό, κατανοητό. Ούτε εγώ ξέρω πως να κτίζω σπίτια, μεταξύ μας όυτε να ζωγραφίσω δεν μπορώ. Για αυτό και όταν χρειάστηκε να χτίσω, εν έκαμα μόνη μου μια ζωγραφιά και μετά ξεκίνησα χτίσιμο.Όι. Έδωκα το σε έναν αρχιτέκτονα που εν η δουλειά του να σχεδιάζει σπίτια και μετά σε έναν εργολάβο οικοδομών που εν η δουλειά του να τα χτίζει! Η δουλειά του ταπελλογράφου, έννεν να ξέρει ορθογραφία! Εν να κάμνει ταπέλλες! Για αυτό τον λένε ταπελλογράφο, αλλιώς θα τον λέγανε ορθογράφο! ΕΝ ΔΙΚΗ ΣΟΥ ΔΟΥΛΕΙΑ ΑΓΑΠΗΤΕ ΜΟΥ ΠΟΥ ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΜΟΥ ΠΟΥΛΗΣΕΙΣ Η ΝΑ ΜΟΥ ΕΝΟΙΚΙΑΣΕΙΣ ΤΑ ΠΟΛΥΤΕΛΗ ΣΟΥ ΔΙΑΜΕΡΙΣΜΑΤΑ ΚΑΙ ΤΙΣ ΠΟΛΥΤΕΛΕΙΣ ΣΟΥ ΟΙΚΙΕΣ ΝΑ ΚΟΨΕΙΣ ΤΟ ΛΑΙΜΟ ΣΟΥ ΝΑ ΒΡΕΙΣ ΠΩΣ ΓΡΑΦΟΝΤΑΙ ΣΩΣΤΑ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΝΑ ΤΑ ΔΩΣΕΙΣ ΜΕΣΑ! Άτε γιατί εν τζαι πολλοαρκώ να κατεβαίνω στη μέση του δρόμου και να διορθώνω τις ταπέλλες με τους μαρκαδόρους ( και ναι έχω πολλούς μεσα στο αυτοκίνητο, είμαι καθηγήτρια εξίασες; ).
Εννοείται ότι εννα κάμω ξεχωριστό ποστ για κάθε ένα που τα θέματα που ανέφερα, αλλά όι τωρά. Άλλη φορά. Τώρα θέλω απλά να απευθυνθώ στους ανθρώπους που εν υπεύθυνοι για τις ταπελλούες του τύπου... "πωλείται πολυτελής διαμέρισμα τριών υπνοδωματίων..", "ενοικιάζονται πολυτελείς διαμερίσματα...", "πωλείται πολυτελές κατοικία τόσων τετραγωνικών.." και να τους πω....
Σας παρακαλώ καλοί μου άνθρωποι. Σας εκλιπαρώ. Μεν μας βασανίζετε άλλο. Εμένα τζαι αλλό καμμιά εκατοστή ανθρώπους ( έν νομίζω να είμαστε παραπάνω;;;; Αν ναι εννα χαρώ πολλά!! ) που ξέρουμε να κλίνουμε σωστά τα γαμ...να τα τριγενή δικατάληκτα επίθετα! Δεν ξέρετε πόσο πονάμε όταν βλέπουμε τέτοιες πινακίδες στο δρόμο. Και οδηγούμε ταυτόχρονα. Δηλαδή σοβαρά τωρά, κινδυνεύει η σωματική μας ακεραιότητα. Μπορεί να πάθουμε εγκεφαλικό ή καρδιακό, απότομη αύξηση πίεσης, μειωμένη ικανότητα αντανακλαστικών. Δεν ξέρετε πως κλίνεται. Οκ, δεκτό, κατανοητό. Ούτε εγώ ξέρω πως να κτίζω σπίτια, μεταξύ μας όυτε να ζωγραφίσω δεν μπορώ. Για αυτό και όταν χρειάστηκε να χτίσω, εν έκαμα μόνη μου μια ζωγραφιά και μετά ξεκίνησα χτίσιμο.Όι. Έδωκα το σε έναν αρχιτέκτονα που εν η δουλειά του να σχεδιάζει σπίτια και μετά σε έναν εργολάβο οικοδομών που εν η δουλειά του να τα χτίζει! Η δουλειά του ταπελλογράφου, έννεν να ξέρει ορθογραφία! Εν να κάμνει ταπέλλες! Για αυτό τον λένε ταπελλογράφο, αλλιώς θα τον λέγανε ορθογράφο! ΕΝ ΔΙΚΗ ΣΟΥ ΔΟΥΛΕΙΑ ΑΓΑΠΗΤΕ ΜΟΥ ΠΟΥ ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΜΟΥ ΠΟΥΛΗΣΕΙΣ Η ΝΑ ΜΟΥ ΕΝΟΙΚΙΑΣΕΙΣ ΤΑ ΠΟΛΥΤΕΛΗ ΣΟΥ ΔΙΑΜΕΡΙΣΜΑΤΑ ΚΑΙ ΤΙΣ ΠΟΛΥΤΕΛΕΙΣ ΣΟΥ ΟΙΚΙΕΣ ΝΑ ΚΟΨΕΙΣ ΤΟ ΛΑΙΜΟ ΣΟΥ ΝΑ ΒΡΕΙΣ ΠΩΣ ΓΡΑΦΟΝΤΑΙ ΣΩΣΤΑ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΝΑ ΤΑ ΔΩΣΕΙΣ ΜΕΣΑ! Άτε γιατί εν τζαι πολλοαρκώ να κατεβαίνω στη μέση του δρόμου και να διορθώνω τις ταπέλλες με τους μαρκαδόρους ( και ναι έχω πολλούς μεσα στο αυτοκίνητο, είμαι καθηγήτρια εξίασες; ).
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)