Παρασκευή 8 Ιουλίου 2011

Υπομονή, υπομονή, υπομονή...

Γενικά είμαι αυτό που λέμε της υπομονής. Και της ψυχραιμίας. Ομολογουμένως αυτά τα δυο χαρακτηριστικά με έχουν γλυτώσει πολλές φορές από ανώφελες συζητήσεις, από ανούσιους καυγάδες, από ανόητες παρεξηγήσεις, από ψηλή πίεση, από διαβήτη, εγκεφαλικό επεισόδιο κ.α. Δύσκολα θα βγω απ τα ρούχα μου και θα χάσω τον έλεγχο. Τις περισσότερες φορές με συγκρατεί ο άλλος μου εαυτός, με συμβουλεύει για το τι και το πώς θα πω κάτι και γεμίζει τα αποθέματα της υπομονής μου. Είναι όμως και κάποιες άλλες φορές που παίρνει ρεπό και με αφήνει αβοήθητη. Όπως προχθές που πήγα με την εξάχρονη ( πλέον ) θεά σε πολυκατάστημα. Το σχέδιο ήταν απλό. Μπαίνουμε, κατευθυνόμαστε στο διάδρομο με τα φωτιστικά κήπου, παίρνουμε τις ωραίες πολύχρωμες μεν, πλαστικές δε, τουλίπες, πληρώνουμε, φεύγουμε! Χα! Ναι καλά. Ωραίο το σχέδιο, αλλά που πας αγάπη μου; Είναι και η θεά από δίπλα μην ξεχνιέσαι.
Μπαίνουμε και κατευθυνόμαστε άμεσα και χωρίς αντιπερισπασμούς στον διάδρομο στόχο. Λίγο πριν φτάσουμε στον προορισμό, βλέπει η θεά ένα ράφι από το οποίο κρέμονται διάφορα μικρά μεταλλικά, από εκείνα που βάζεις συνήθως στις πόρτες, του τύπου "απαγορεύεται το κάπνισμα", "WC", απαγορεύεται η χρήση κινητού κλπ κλπ. Ενθουσιάστηκε με αυτό....


Και ακολουθεί ο εξής διάλογος...

Θεά : Μαμά.. τι σημαίνει αυτό;
Μαμά Θεάς : Ότι απαγορεύεται να μπεις και να τρως παγωτό.
Θ : Να το αγοράσουμε; Θέλω να το βάλω στην πόρτα του δωματίου μου..
Μ : ...γιατί αγάπη μου; Τρως παγωτό στο δωμάτιο σου;
Θ : Ε όχι!
Μ : Ποιος ο λόγος να το βάλεις τότε;
Θ : Για να μου θυμίζει πως δεν πρέπει να τρώω παγωτό στο δωμάτιο μου.
Μ : Μα δεν τρως ποτέ παγωτό στο δωμάτιο σου!
Θ : Ε για αυτό πρέπει να το βάλω!
Μ: ...καλά..γιατί να μην αγοράσεις το άλλο που λέει απαγορεύεται η χρήση κινητού;
Θ: Επειδή δεν έχω κινητό!
Μ : Ε ούτε παγωτό τρώς στο δωμάτιο σου άρα δε χρειάζεται!!

Μούτρα...μούτρα...μούτρα..Προχωρώ ακάθεκτη στις τουλίπες θεωρώντας το θέμα λήξαν..αμ δε...

Θ : Είναι αδικία ( από τις αγαπημένες φράσεις της ηλικίας ) παίρνουμε πάντα εκείνο που θέλεις εσύ..
Μ : Όχι αγάπη μου, παίρνουμε εκείνα που πραγματικά χρειαζόμαστε ( μεταξύ μας, εντάξει, δεν ήταν και η μεγαλύτερη ανάγκη του κόσμου να στολίσω τον κήπο με τουλίπες που φωσφορίζουν το βράδυ αλλά αυτό είναι άλλο θέμα ).
Θ : Ε και εγώ το χρειάζομαι εκείνο, για να μου θυμίζει να μην τρώω παγωτό στο δωμάτιο μου!
Μ : Θεά! ( στο σημείο αυτό άναψε το κίτρινο λαμπάκι, ένδειξη πως τα αποθέματα υπομονής με εγκαταλείπουν ) Δεν το χρειάζεσαι, γιατί δεν τρως παγωτό στο δωμάτιο σου ούτως ή άλλως!!!
Θ : Δεν το χρειάζομαι για μένα ( όπα! Αλλαγή τακτικής το μικρό; ) Το θέλω για να το βλέπουν οι φίλοι μου όταν θα έρχονται σπίτι, να ξέρουν πως απαγορεύεται να τρώνε παγωτό στο δωμάτιο μου.
Μ : Όταν θα έρχονται οι φίλοι σου, θα τους το λέω εγώ πως απαγορεύεται!

Ησυχία...συνοφρυωμένο μουτράκι...δεμένο φρύδι...δεν μπορεί να τελείωσε εδώ η συζήτηση, βρίσκομαι σε εγρήγορση και περιμένω την επόμενη κίνηση...Στο μεταξύ διαλέγω τις τουλίπες μου και αποφασίζω να μην δώσω σημασία μέχρι να το ξεχάσει ( λέμε τώρα ..)

Θ : Εξάλλου εσύ μπορεί να είσαι στον κήπο και ένα παιδάκι να μην ακούσει τι είπες και να πάρει το παγωτό στο δωμάτιο μου..
Μ : ..........
Θ : Ποτέ δεν μου παίρνεις αυτό που θέλω..
Μ : ..........
Θ : Μόλις πάμε σπίτι θα πάω στο δωμάτιο μου να φάω παγωτό!
Μ : ΓΙΑΤΙ;
Θ : Επειδή δεν θα έχει η πόρτα μου το σήμα να μου θυμίζει πως δεν πρέπει να τρώω παγωτό στο δωμάτιο μου!

Στο σημείο αυτό....εγώ, η υπομονή μου, η ψυχραιμία μου και όλο το σύμπαν σηκώνουμε τα χέρια ψηλά!!~!

Καλή μας μέρα!!~

Παρασκευή 29 Απριλίου 2011

Get a life!!

Μέρες τώρα όλο και κάτι έπιανε το αυτί μου για τον "γάμο της χρονιάς". Λίγο από το ράδιο αρβύλα, λίγο από τις ειδήσεις, κάτι απο τα μπλογκς, κάτι από το φατσοβιβλίο...ε το κατάλαβα σε κάποια φάση πως ο Γουίλιαμ και η Κέιτ παντρεύονται. Τόση θα είναι η τούρτα, τόσα εκατομμύρια θα κοστίσει ο γάμος, τι θα βάλει η Κέιτ, πως θα κάνει το μαλλί ο Γουίλιαμ...
Σήμερα το πρωί ενημερώθηκα μάλιστα πως για όσους θα βρίσκονταν στη δουλειά και δεν θα μπορούσαν να παρακολουθήσουν τον γάμο από την τηλεόραση ( say what? ) θα είχαν τη δυνατότητα παρακολούθησης από το ιντερνετ. Όλες αυτές τις μέρες σκεφτόμουνα...μα είναι δυνατόν να υπάρχει κόσμος που θα κάτσει να δει τον γάμο; Εννοώ να τον παρακολουθήσει με ευλάβεια και να νιώσει δέος; Σαν να ήταν καλεσμένος και δεν μπόρεσε να παρευρεθεί; Αποφάσισα λοιπόν πως τηλεόραση για μένα σήμερα γιοκ. Απλά αρνούμαι να ασχοληθώ έστω και στο ελάχιστο με τέτοιου είδους βλασφημίες. Γιατί πέρι τέτοιων πρόκειται, όταν στον πλανήτη πεθαίνει κόσμος από την πείνα και εσύ ωραίε μου πρίγκηπα πετάς 24 εκατομμύρια για θαυμάσουμε τα μεγαλεία σου! Και ως είθισται, όταν θέλεις πολύ να ΜΗΝ συμβεί κάτι, ο Πάουλο, ο Μέρφι και όλο το σύμπαν συνομωτούν..εναντίον σου!
Κατά το μεσημεράκι, παίρνω την κολλητή αεροδρόμιο. Δίνει αποσκευές, παίρνει εισιτίριο και πάμε να φάμε κάτι. Καθόμαστε σε ένα ωραιότατο τραπεζάκι δίπλα στο παράθυρο, κοιτάω τα αεροπλάνα, σκέφτομαι το καλοκαίρι..γυρνάω μπροστά μου  τί να δω; Εφτά ή οκτώ τηλεοράσεις, φάτσα κάρτα, στα μούτρα μου τελείως όμως να δείχνουν τι; Ε; Τι λέτε εσείς;;
Πανικοβλήθηκα. Λέω δεν μπορεί! Θα έχει και αλλού τραπέζι. Κοιτάω δεξιά, τηλεοράσεις, κοιτάω πίσω μου, πάλι τηλεοράσεις. Α ρε Μέρφυ την τύχη μου μέσα. Α ρε Κοέλιο και συ με τις @@ σου!
Δεν μου έφτανε το σοκ, είχα και την θεά από δίπλα..

"Γιατί κρατάνε σημαίες μαμά;"
Γιατί είναι ηλίθιοι μωρό μου..σκέφτηκα.
"Γιατί χαίρονται που παντρεύεται ο πρίγκηπας τους" απάντησα.

"Γιατί χειροκροτούν τώρα;"
Γιατί είναι ηλίθιοι μωρό μου.. ξανασκέφτηκα
"Γιατί περιμένουν να δουν τον πρίγκηπα" απάντησα.

"Γιατί πήγε τόσος κόσμος στον γάμο;"
Γιατί δεν είχαν τίποτα καλύτερο να κάνουν..σκέφτηκα.
"Γιατί δεν είχαν τίποτα καλύτερο να κάνουν.." απάντησα.

Άντε βρε...να μας ζήσουν!

Παρασκευή 1 Απριλίου 2011

Πλύση εγκεφάλου λέμε!

Η μουσική είναι σημαντικό μέρος της ζωής μου. Με χαλαρώνει και με ταξιδεύει. Ακούω στο σπίτι, ακούω στο αμάξι. Ακούω όταν διαβάζω, όταν παίζω με τη θεά ακόμα και όταν κάνω δουλειές. Το πνεύμα και η ψυχή μου δεν είναι εκεί. Μόνο το σώμα εργάζεται. Πλένω πιάτα και τραγουδάω. Σφουγγαρίζω και χορεύω. Στις διαφημίσεις απλά δεν ακούω. Η αίσθηση της ακοής επιστρέφει μόνο όταν ξεκινήσει και πάλι ένα τραγούδι. Σήμερα, δεν ξέρω πως έγινε..μπλόκαρε το σύστημα απενεργοποίησης της ακοής μου και άκουσα τρεις διαφημίσεις. Είμαι σίγουρη πως πρέπει να ακολούθησαν και άλλες. Δεν ξέρω, γιατί απλά έκλεισα το ραδιόφωνο και ήρθα να γράψω τις σκέψεις μου..

Διαφήμιση νούμερο ένα : "Τα χρειάζεσαι όλα" ! Μην το συζητάς και τρέξε να αγοράσεις...

Κοτόπουλο τρέχα γύρευε..ένα συν ένα. Είσαι χορτοφάγος; Δεν έχει καμμία σημασία! Το χρειάζεσαι!

Πάνες κατουρλίνο ένα συν ένα. Δεν έχεις παιδί; Έχεις αλλά είναι φαντάρος; Έλα μωρέ,λεπτομέρειες. Πάρε εκεί δυο κουτιά να σου βρίσκονται!

Φράουλες Δημητρού, ένα συν ένα. Τι; Έχεις αλλεργία στις φράουλες; Εκεί θα κολλήσουμε τώρα; Αφού τις χρειάζεσαι.

Σεντόνια εμπριμέ της μονής ( της κλίνης αγάπη μου, όχι του μοναστηριού ), ένα συν ένα. Δεν σ' αρέσει το εμπριμέ; Ωχ βρε αφερφέ. Αγόρασε τα εσυ και τα κάνεις δώρο μετά στο γάμο της κόρης της θείας σου. Βλέπεις; Τα χρειάζεσαι.

Ομπρέλα κήπου ένα συν ένα. Δεν έχεις κήπο; Δεν έχεις τώρα. Μόλις τελειώσει το σπιτάκι που θα χτίσεις σε μια πενταετία, θα έχεις και κήπο. Επομένως τις χρειάζεσαι!

Μαγιώ ένα συν ένα. Ούτε κολύμπι δεν ξέρεις; Ναι αλλά όταν και αν μάθεις θα τα χρειάζεσαι!

Τροφή σκύλου γαβ γαβ, ένα συν ένα. Τι; Δεν έχεις σκύλο; Να πάρεις! Θα σου προσέχει το σπίτι και θα σου φέρνει τις παντόφλες. Πάρε και τις τροφές από τώρα, άκου που σου λέω, τις χρειάζεσαι!

Διαφήμιση νούμερο 2 : "Αυτός ο χώρος μου ταιριάζει...έχει στυλ, είναι τρέντυ, μου ανεβάζει το image.."

Επιτέλους ένας  χώρος όπου θα μπορέσω να επιδείξω τη νέα μου συλλογή Fendi..παπούτσια, τσάντα, πορτοφόλι, παντελόνι..με αυτό το στυλ σίγουρα θα με προσέξει η Μαίρη και η παρέα της. Το όνειρο μου θα γίνει επιτέλους πραγματικότητα! Θα γνωρίσω όλη την αφρόκρεμα της πόλης, θα με προσκαλούν στα πιο τρέντυ και κοσμικά εβεντς, θα μαθαίνω πρώτη όλα τα κουτσομπολιά και θα βλέπω τις φωτογραφίες μου στα περιοδικά.Θα αποκτήσει νόημα η ύπαρξη μου.Θα αποκτήσω image. Ναι!

Διαφήμιση νούμερο 3 : " Μπορεί να μην ξέρω ποιον θα παντρευτώ, αλλά σίγουρα ξέρω από που θα πάρω τα λουλούδια για τη διακόσμηση".

Ναι βρε. Γιατί ο γάμος με αυτά τα λουλούδια, είναι όνειρο ζωής, δεν το συζητώ δηλαδή. Γιατί τα συγκεκριμένα λουλούδια, μυρίζουν διαφορετικά από άλλα που είναι και πιο φτηνά. Και οι συνθέσεις...φοβερές. Τι σημασία έχει που μέχρι την επόμενη μέρα δε θα τις θυμάται κανένας; Σημασία έχει ότι εκείνη τη μέρα θα συζητηθούν. Δεν πειράζει που μετά το γάμο όλα τα λουλούδια θα καταλήξουν στον σκουπιδοτενεκέ. Φτάνει να τα δει κόσμος και να καταλάβει φυσικά πόσα λεφτά ξόδεψα για την ομορφότερη μέρα της ζωής μου. Ζω για να παντρευτώ με αυτά τα λουλούδια!

Ποιο είναι το τραγικό συμπέρασμα;

Οτι είμαστε ένας λαός κομπλεξικός και μίζερος αγάπη μου. Δημιουργούμε ανάγκες που δεν έχουμε. Είμαστε δυστυχισμένοι μέχρι να τις ικανοποιήσουμε. Και μόλις γίνει αυτό δημιουργούμε νέες, έτσι για να μην μας λείψει η δυστυχία. Δεν ζούμε με αυτά που έχουμε. Ζούμε για αυτά που θα αποκτήσουμε. Βρισκόμαστε σε μια συνεχή αναμονή του καλύτερου που έρχεται ( ; ) χωρίς να εκτιμούμε αυτά που πραγματικά έχουμε. Και η αναμονή αυτή μας κάνει δέσμιους του ίδιου μας του εαυτού.


Δευτέρα 28 Μαρτίου 2011

Το γονίδιο της ωριμότητας

Δεν ξέρω αν υπάρχει τέτοιο γονίδιο ( invictus, ξεκίνα searching please ). Αλλά αν υπάρχει, το έκανα σκιπ...ή με έκανε δεν έχω καταλήξει ακόμα. Είχα ανέκαθεν την υποψία δηλαδή, αλλά το τριήμερο που μας πέρασε, το επιβεβαίωσα.
Εκεί, μέσα σε μια μουσική σκηνή, με χαμηλό φωτισμό και δυνατά μπιτ, ανάμεσα σε στίχους με ρίμα ή χωρίς, με δυο φίλες και τους αγαπημένους μου ερμηνευτές στη σκηνή να τα δίνουν όλα. Και να με παίρνουν μαζί τους. Έπαιξα με τον ήχο στην κονσόλα, έκανα μιξάρισμα, κράτησα το μικρόφωνο, ξεσήκωσα τον κόσμο κουνώντας τα χέρια δεξιά και αριστερά κάνοντας θόρυβο, χόρεψα, ερωτεύτηκα, έζησα.
Αλλά όταν με ρωτήσουν οι γονείς, οι φίλοι και οι συνάδελφοι πως πέρασα το τριήμερο θα απαντήσω απλά "καλά". Γιατί όσα νιώθω δεν περιγράφονται με λόγια. Γιατί και να τους πω δεν θα καταλάβουν. Γιατί πιθανότατα να κουνήσουν το κεφάλι συγκαταβατικά. Γιατί θα ακούσουν αυτό που θέλουν και όχι αυτό που λεώ. Γιατί θα σκεφτούν πως ακόμα να βρω τον δρόμο μου, πως κάνω πράγματα χωρίς νόημα, πως απλά γεμίζω το χρόνο μου άσκοπα. Ίσως και να με ρωτήσουν "Μα πότε θα σοβαρευτείς; Σταμάτα να φέρεσαι σαν δεκαπεντάχρονο και κοίτα να ξαναφτιάξεις τη ζωή σου".
Λοιπόν, δεν σκοπεύω να "σοβαρευτώ" ούτε να "ωριμάσω" σύντομα.
Αφήστε με στον κόσμο μου!

Πέμπτη 10 Μαρτίου 2011

Συγκεντρώσου....

Σηκώνομαι το πρωί με κλειστή μύτη, φουσκωμένα μάτια και λίγο πονοκέφαλο. Σκέφτομαι να μην πάω δουλειά. Βλέπω έξω από το παράθυρο. Κατακλυσμός, μποφώρ, ανεμοστρόβιλοι. Αποφασίζω πως δεν θα πάω δουλειά. Εξάλλου έχω και μια εργασία που πρέπει να ολοκληρώσω, θα μείνω σπίτι να διαβάσω. Ενημερώνω το σχολείο για την απουσία μου, βάζω φορμούλες, κάνω καφέ και κάθομαι μπροστά από τον υπολογιστή. Διαβάζω τα mail μου, μπαίνω στο φατσοβιβλίο, κατεβάζω μουσική και η ώρα περνάει. "Συγκεντρώσου" μου λέει η φωνούλα μέσα μου. Τα κλείνω. Είμαι έτοιμη. Πεινάω. Κατεβαίνω στην κουζίνα, κάνω δυο φρυγανιές, ξαναγεμίζω το φλυτζάνι του καφέ, ξανακάθομαι στον υπολογιστή. Βλέπω ένα δεκάλεπτο από τα best of της αγαπημένης μου σειράς "friends". Ακούω ακόμα λίγη μουσική. "Συγκεντρώσου λέμε" λέει πάλι η φωνούλα. Τα κλείνω. Κρυώνω. Κατεβαίνω να ανάψω την θέρμανση, ανοίγω λίγο την τηλεόραση. Ξανακάθομαι μπροστά από τον υπολογιστή. Παίρνω τηλέφωνο την φιλενάδα, μιλάω κανένα εικοσάλεπτο. Βλέπω και τα αποτελέσματα των χθεσινών αγώνων του κυπέλλου. "Συγκεντρώσου γαμώτο"! Η φωνούλα άρχισε να τα παίρνει στο κρανίο. Την αγνοώ. Παίζω ένα παιγνίδι που κατέβασα πρόσφατα. Μόλις τελειώσει θα ξεκινήσω, υπόσχομαι. Δεν θα πάρει πολύ. Πενήντα στάδια είναι μόνο. Μόλις κάνω νέο ρεκόρ θα κάνω την εργασία. Ορίστε, το έβγαλα. Τώρα είμαι έτοιμη.
Ανοίγω το folder..μάλιστα..document εργασία..το έχω μπροστά μου και ξεκινάω αμέσως τώρα. Το κάνω minimize και ανοίγω νέο παράθυρο στο ιντερνετο. Να διαβάσω κανένα νέο ποστ και μετά θα είμαι πραγματικά έτοιμη. "Λοιπόν, κόψε τις μαλακίες και συγκεντρώσου! ΤΩΡΑ!!" Την πουτάνα την φωνούλα, δεν την ξεγελάς με τίποτα όμως.. τι φωνούλα δηλαδή, αγριοφωνάρα έχει γίνει τόσες ώρες που την δουλεύω.

ΏΧΟΥ!! Καλά!! Μας τα πρηξες! Μπορώ να κάνω μπάνιο πρώτα;;

Ε φωνούλα μου;;;

" ΟΟΟΟΟΧΧΧΧΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙ!!"

Α στο καλό..τι καταπίεση είναι αυτή πια; Καλύτερα να πήγαινα δουλειά!

Τρίτη 8 Μαρτίου 2011

Πρώτον  δεν μ αρέσουν τα καρναβάλια και δεύτερον  δεν αντέχω την κίνηση στους δρόμους. Έτσι πέρασα το ΣαββατοΚυριακοΔεύτερο εντός της πόλης. Παρ όλα αυτά ήταν ένα γεμάτο τριήμερο.
Την έναρξη του, σηματοδότησε η παρουσία μου σε γνωστό ελληνικό λαικό τραγουδιστή. Αυτή η εμπειρία με έκανε σοφότερη αφού διαπίστωσα ότι άμα δεν είσαι φίλος του λαικού πενταγράμμου δεν πα να κατεβάσεις μια μπουκάλα ουίσκυ μόνος σου.. η κατάσταση δεν βελτιώνεται. Επιπλέον αμα δεν είσαι φρεσκοχωρισμένος, απατημένος, δυστυχισμένος και καταπονεμένος οι στίχοι του τύπου "θα κάψω απόψε το μαγαζί αν δεν είμαστε μαζί" και "ελπίζω να νιώθεις καλά που με έκανες σκατά" ακούγονται στα αυτιά σου γελοίοι προσφέροντας σου στιγμές ευφορίας και τρελού γέλιου. Θα πω ψέματα αν πω πως δεν πέρασα καλά, αλλά η φιλενάδα που με παρέσυρε μου χρωστά σίγουρα μια έξοδο δικής μου επιλογής!
Το επόμενο βράδυ, έπινα το ποτάκι μου σε κεντρικό μπαράκι της πόλης και παρακολουθούσα το μποτιλιάρισμα στο δρόμο ένεκα των καρναβαλιών. Για πρώτη φορά διερωτήθηκα ποια μπορεί να είναι εκείνη η ενδόμυχη, ανώτερη και εσωτερική δύναμη ( ή ανάγκη ; ) που ωθεί τους ανθρώπους να μασκαρεύονται και να υποδύονται κάτι που δεν είναι πλέον ή που δεν υπήρξαν ( και ούτε θα υπάρξουν ) ποτέ. Μήπως η επιλογή του κουστουμιού και της μάσκας δεν είναι τυχαία, αλλά εκπληρώνει κάποια βαθύτερη επιθυμία ή ένα απραγματοποίητο όνειρο; Μετά από πολλή επεξεργασία κατέληξα λοιπόν στο συμπέρασμα πως η επιλογή της "μάσκας" φανερώνει πολλά για την ψυχοσύνθεση των ανθρώπων:

Αμφίεση : Μωρό
Απαραίτητα αξεσουάρ : πιπίλα, σαλιάρα στο λαιμό, σορτσάκι, κοτσιδάκια και φακίδες στο πρόσωπο ( προαιρετικά )
Ανάλυση : άτομα που αρνούνται να δεχθούν ότι μεγάλωσαν, ευθυνόφοβα, πιθανότατα να περνούν κρίση ηλικίας, διακατέχονται από μια τάση παλιμπαιδισμού.

Αμφίεση : Νοσοκόμος, γιατρός.
Απαραίτητα αξεσουάρ : ιατρική ποδιά σε άσπρους ή πράσινους χρωματισμούς, στηθοσκόπιο, καπελάκι με κόκκινο ή άσπρο σταυρό.
Ανάλυση : ήθελαν να περάσουν  ιατρική αλλά οι γονείς τους δεν τους άφησαν. Εναλλακτικά, οι γονείς τους θα τους ήθελαν να περάσουν ιατρική αλλά δεν τα κατάφεραν. Όπως και να χει, υποδηλώνει άτομα που θέλουν να προσφέρουν και να βοηθούν τους γύρω τους.

Αμφίεση : Αστυνομικός, στρατιωτικός
Απαραίτητα αξεσουάρ : Χειροπέδες, γκλομπ, πηλίκιο, παράσημα
Ανάλυση : άτομα που θα ήθελαν να είχαν περισσότερη εξουσία και να διοικούν τους γύρω τους. Πιθανότατα καταπιεσμένα.

Αμφίεση : Superman, Batman, Spiderman
Απαραίτητα αξεσουάρ : Η στολή του Superman, η στολή του Batman και η στολή του Spiderman αντίστοιχα.
Ανάλυση : άτομα ονειροπόλα και δίκαια, που θα ήθελαν να έχουν υπερφυσικές δυνάμεις για να μπορούν να αποδίδουν δικαιοσύνη, να εξολοθρεύουν τους κακούς αυτού του κόσμου και να προστατεύουν τους αδύναμους.

Αμφίεση : Χίππυς
Απαραίτητα αξεσουάρ : Παντελόνι καμπάνα, ανοικτό πολύχρωμο ή εμπριμέ πουκαμισάκι, μαντήλι στα μαλλιά και στο λαιμό.
Ανάλυση : άτομα που επιθυμούν έναν κόσμο χωρίς πρέπει, κανόνες και στερεότυπα. Πιστεύουν στην ειρήνη και στην αρμονική συνύπαρξη των λαών.

Αμφίεση : Ζουλού, απάτσι, άνθρωπος των σπηλαίων
Απαράιτητα αξεσουάρ : σκισμένα ρούχα, προβιές ζώων, κόκκαλο στα μαλλιά
Ανάλυση : άτομα που πιθανότατα δεν έχουν καλή σχέση με την τεχνολογία και δεν ενστερνίζονται τους γρήγορους και αγχώδεις ρυθμούς της σημερινής κοινωνίας.

Αμφίεση : Άνδρες που ντύνονται γυναίκες. Συγκεκριμένα, άντρες που ντύνονται πόρνες ( ευγενικά πάντα ). Και όχι, μη μου πείτε ότι επηρεάστηκαν από την υπερπαραγωγή Ελένη η πόρνη, γιατί αυτή την αμφίεση την θυμάμαι από τον καιρό που πήγαινα σε πάρτυ μασκέ του σχολείου.
Απαραίτητα αξεσουάρ : Καλτσόν μαύρο, διχτυωτό, στενή κοντή φούστα, στενό κολλητό μπουστάκι με όλο το βυζί έξω, κόκκινο έντονο κραγιόν και χάλια βάψιμο. Περπάτημα με λίκνισμα των γοφών και των οπισθίων και λάγνο πρόστυχο βλέμμα όλο υποσχέσεις.
Ανάλυση : ..............................................;;;;;;;;;;

Στο σημείο αυτό ο ερευνητής - αναλυτής ( εγώ ναι ) σηκώνει τα χέρια ψηλά και ζητάει την βοήθεια του κοινού. Όλες οι απαντήσεις θα ληφθούν σοβαρά υπόψην και θα συμβάλουν στην ολοκλήρωση της διατριβής μου επί του θέματος. Σας ευχαριστώ.

Σάββατο 5 Μαρτίου 2011

Προβληματισμοί πάσης φύσεως

 Μια από τις αγαπημένες μου ασχολίες είναι να λύνω sudoku. Ξέρετε, εκείνο το μεγάλο τετράγωνο, που αποτελείται από μικρότερα τετράγωνα με κάποιους αριθμούς και εσύ πρέπει να συμπληρώσεις τα υπόλοιπα κουτάκια..ε εκείνο. Εντάξει, αντιλαμβάνομαι ότι σαν παιγνίδι είναι κάπως μαζοχιστικό. Αλλά όσο πιο δύσκολο, τόσο πιο μεγάλη η πρόκληση και τόσο μεγαλύτερη η ικανοποίηση φυσικά όταν και εάν τελικά το λύσω. Σήμερα λοιπόν πήγα στο περίπτερο να εφοδιαστώ νέα τεύχη γιατί η μικρή μου θεά, νομίζοντας πως είναι τετραγωνάκια τα οποία απλά γεμίζουμε με όποιους αριθμούς θέλουμε, με άφησε χωρίς sudoku. Και μου γεννήθηκε και πάλι όπως και κάθε φορά η ίδια απορία..Γιατί τα εξώφυλλα των sudoku απεικονίζουν ημίγυμνα, εώς και γυμνά μοντέλα; Το ένα τεύχος είχε μια μελαχρινή με το στρινγκ της και ένα ανύπαρκτο διαφανές μπλουζάκι, το δεύτερο μια ξανθιά γυμνόστηθη και το τρίτο μια κοκκινομάλλα χωρίς βρακί. Ένιωθα λες και αγόραζα τσοντοπεριοδικά ( το λέω ευγενικά ). Τι εννοεί ο ποιητής; Μήπως ότι το συγκεκριμένο παιγνίδι απευθύνεται αποκλειστικά σε άντρες; Ή ότι μόνο με τέτοιο εξώφυλλο θα μπορούσε να προσελκύσει το ενδιαφέρον των αντρών; Αλλά και πάλι δεν το καταλαβαίνω. Δηλαδή όπως και να το δω είναι προσβλητικό και για τα δυο φύλα. Τέλοσπάντων, όπως κάθε άλλη φορά, ήρθα σπίτι και πέταξα τα εξώφυλλα.

Κατά το απόγευμα με πήρε τηλέφωνο ένας φίλος ....( Φ : φίλος, Ε : εγώ )
Φ : Τι γίνεται;
Ε : Καλά, εσύ;
Φ : Μια χαρά. Τι νέα;
Ε : Τίποτα ρε συ, τα ίδια οπως τα ήξερες.
Φ: Γιατί έτσι;
Ε : Επειδή προφανώς δεν έχει συμβεί κάτι συνταρακτικό από την τελευταία φορά που μιλήσαμε!
Φ : Α..κατάλαβα. Έχεις κατάθλιψη.. (!!!)

Η μετάφραση αγαπητοί μου του πιο πάνω διαλόγου είναι βασικά η εξής:

Φ : Πήρα για να μάθω αν βρήκες κανέναν γκόμενο.
Ε : Το καταλάβαμε.
Φ : Λοιπόν;
Ε : Όχι, εξακολουθώ να είμαι μόνη μου.
Φ : Γιατί;
Ε : Επειδή προφανώς δεν γνώρισα κάποιον που να με ενδιαφέρει αρκετά.
Φ : Μάνα μου ρε..πρέπει να είσαι πολύ δυστυχισμένη.. ( !!! )

Για κάποιον ανεξήγητο πραγματικά λόγο,ο κόσμος πιστεύει ακόμα στον μύθο πως ο άνθρωπος μπορεί να είναι πραγματικά ευτυχισμένος μόνο όταν βρίσκεται σε σχέση. Άσχετα με το αν περνά καλά ή όχι μέσα σε αυτήν. Φτάνει να είναι ή να λέει ότι είναι με κάποιον. Τελικά ότι και αν κάνω, μου είναι αδύνατον να πείσω τους γύρω μου ότι μπορεί κάποιος να είναι μόνος του και να είναι καλά. Το ενδεχόμενο να είμαι μόνη μου από επιλογή τελικά δεν φαίνεται να είναι αρκετό ( για τους άλλους ). Οπότε πρέπει να το πάρω απόφαση. Θα δημιουργήσω έναν φανταστικό γκόμενο με τον οποίο θα έχω μια "φανταστικά" υπέροχη σχέση για να "γίνω" επιτέλους και γω μια ευτυχισμένη ύπαρξη.