Παρασκευή, 8 Ιουλίου 2011

Υπομονή, υπομονή, υπομονή...

Γενικά είμαι αυτό που λέμε της υπομονής. Και της ψυχραιμίας. Ομολογουμένως αυτά τα δυο χαρακτηριστικά με έχουν γλυτώσει πολλές φορές από ανώφελες συζητήσεις, από ανούσιους καυγάδες, από ανόητες παρεξηγήσεις, από ψηλή πίεση, από διαβήτη, εγκεφαλικό επεισόδιο κ.α. Δύσκολα θα βγω απ τα ρούχα μου και θα χάσω τον έλεγχο. Τις περισσότερες φορές με συγκρατεί ο άλλος μου εαυτός, με συμβουλεύει για το τι και το πώς θα πω κάτι και γεμίζει τα αποθέματα της υπομονής μου. Είναι όμως και κάποιες άλλες φορές που παίρνει ρεπό και με αφήνει αβοήθητη. Όπως προχθές που πήγα με την εξάχρονη ( πλέον ) θεά σε πολυκατάστημα. Το σχέδιο ήταν απλό. Μπαίνουμε, κατευθυνόμαστε στο διάδρομο με τα φωτιστικά κήπου, παίρνουμε τις ωραίες πολύχρωμες μεν, πλαστικές δε, τουλίπες, πληρώνουμε, φεύγουμε! Χα! Ναι καλά. Ωραίο το σχέδιο, αλλά που πας αγάπη μου; Είναι και η θεά από δίπλα μην ξεχνιέσαι.
Μπαίνουμε και κατευθυνόμαστε άμεσα και χωρίς αντιπερισπασμούς στον διάδρομο στόχο. Λίγο πριν φτάσουμε στον προορισμό, βλέπει η θεά ένα ράφι από το οποίο κρέμονται διάφορα μικρά μεταλλικά, από εκείνα που βάζεις συνήθως στις πόρτες, του τύπου "απαγορεύεται το κάπνισμα", "WC", απαγορεύεται η χρήση κινητού κλπ κλπ. Ενθουσιάστηκε με αυτό....


Και ακολουθεί ο εξής διάλογος...

Θεά : Μαμά.. τι σημαίνει αυτό;
Μαμά Θεάς : Ότι απαγορεύεται να μπεις και να τρως παγωτό.
Θ : Να το αγοράσουμε; Θέλω να το βάλω στην πόρτα του δωματίου μου..
Μ : ...γιατί αγάπη μου; Τρως παγωτό στο δωμάτιο σου;
Θ : Ε όχι!
Μ : Ποιος ο λόγος να το βάλεις τότε;
Θ : Για να μου θυμίζει πως δεν πρέπει να τρώω παγωτό στο δωμάτιο μου.
Μ : Μα δεν τρως ποτέ παγωτό στο δωμάτιο σου!
Θ : Ε για αυτό πρέπει να το βάλω!
Μ: ...καλά..γιατί να μην αγοράσεις το άλλο που λέει απαγορεύεται η χρήση κινητού;
Θ: Επειδή δεν έχω κινητό!
Μ : Ε ούτε παγωτό τρώς στο δωμάτιο σου άρα δε χρειάζεται!!

Μούτρα...μούτρα...μούτρα..Προχωρώ ακάθεκτη στις τουλίπες θεωρώντας το θέμα λήξαν..αμ δε...

Θ : Είναι αδικία ( από τις αγαπημένες φράσεις της ηλικίας ) παίρνουμε πάντα εκείνο που θέλεις εσύ..
Μ : Όχι αγάπη μου, παίρνουμε εκείνα που πραγματικά χρειαζόμαστε ( μεταξύ μας, εντάξει, δεν ήταν και η μεγαλύτερη ανάγκη του κόσμου να στολίσω τον κήπο με τουλίπες που φωσφορίζουν το βράδυ αλλά αυτό είναι άλλο θέμα ).
Θ : Ε και εγώ το χρειάζομαι εκείνο, για να μου θυμίζει να μην τρώω παγωτό στο δωμάτιο μου!
Μ : Θεά! ( στο σημείο αυτό άναψε το κίτρινο λαμπάκι, ένδειξη πως τα αποθέματα υπομονής με εγκαταλείπουν ) Δεν το χρειάζεσαι, γιατί δεν τρως παγωτό στο δωμάτιο σου ούτως ή άλλως!!!
Θ : Δεν το χρειάζομαι για μένα ( όπα! Αλλαγή τακτικής το μικρό; ) Το θέλω για να το βλέπουν οι φίλοι μου όταν θα έρχονται σπίτι, να ξέρουν πως απαγορεύεται να τρώνε παγωτό στο δωμάτιο μου.
Μ : Όταν θα έρχονται οι φίλοι σου, θα τους το λέω εγώ πως απαγορεύεται!

Ησυχία...συνοφρυωμένο μουτράκι...δεμένο φρύδι...δεν μπορεί να τελείωσε εδώ η συζήτηση, βρίσκομαι σε εγρήγορση και περιμένω την επόμενη κίνηση...Στο μεταξύ διαλέγω τις τουλίπες μου και αποφασίζω να μην δώσω σημασία μέχρι να το ξεχάσει ( λέμε τώρα ..)

Θ : Εξάλλου εσύ μπορεί να είσαι στον κήπο και ένα παιδάκι να μην ακούσει τι είπες και να πάρει το παγωτό στο δωμάτιο μου..
Μ : ..........
Θ : Ποτέ δεν μου παίρνεις αυτό που θέλω..
Μ : ..........
Θ : Μόλις πάμε σπίτι θα πάω στο δωμάτιο μου να φάω παγωτό!
Μ : ΓΙΑΤΙ;
Θ : Επειδή δεν θα έχει η πόρτα μου το σήμα να μου θυμίζει πως δεν πρέπει να τρώω παγωτό στο δωμάτιο μου!

Στο σημείο αυτό....εγώ, η υπομονή μου, η ψυχραιμία μου και όλο το σύμπαν σηκώνουμε τα χέρια ψηλά!!~!

Καλή μας μέρα!!~