Μαμά πεινάω. Πάμε θέατρο;

Υπό κανονικές συνθήκες, δεν θα έκανα τον κόπο να το γράψω. Γιατί όταν γίνεται κάτι και με αναστατώνει, θυμώνει ή απογοητεύει, το λέω εκείνη την ώρα που συμβαίνει και μέχρι να βρεθώ σε υπολογιστή, μου έχει περάσει το φούντωμα οπότε δεν μου βγαίνει το κείμενο. Αλλά έπεσα στο ποστ της συμπλόγκερ Aenima που μου ξαναζωντάνεψε την σκηνή και ξαναφούντωσα!
Περί θεάτρου ο λόγος και πάλι.
Την Κυριακή το πρωί, πήγα με την θεά στην παιδική σκηνή στο Θέατρο Λατσιών. Πληρώσαμε στην είσοδο, βρήκαμε τις θέσεις μας, κάτσαμε όμορφα και ωραία και μετά απο κανένα δεκάλεπτο, χαμήλωσαν τα φώτα και ξεκίνησε η παράσταση... Πέντε λεπτά αργότερα, σαν να δόθηκε ένα μυστικό αόρατο σύνθημα, δεκάδες σακουλάκια ποπ κορν άρχισαν να ανοίγουν. Κάποια αργά και κάπως διακριτικά, άλλα βιαστικά και ανυπόμονα. Μια έντονη μυρωδιά κατέκλυσε την αίθουσα, ενώ ακουγόταν από παντού το μασούλημα των άσπρων νιφάδων τραγανού καλαμποκιού. Αφού πέρασε κανένα μισάωρο, τελείωσε το κολατσιό και είπα αμήν, ήρθε το διάλειμμα.
Χύθηκε σύσσωμος ο κυπριακός λαός και κατευθύνθηκε τρέχοντας προς το κυλικείο! Και νααααα μια ουρά, από το ταμείο μέχρι την έξοδο του Δημοτικού Θεάτρου. Χυμοί, νερά, σοκολάτες..μη χειρότερα...νηστικά τα φέρνουν τα παιδιά; Χτυπάει λοιπόν ένα, δυο , τρίτο κουδουνάκι και βρισκόμαστε στις θέσεις μας και πάλι. Ξαναχαμήλωσαν τα φώτα, ξαναξεκίνησε η παράσταση. Ξαφνικά ακούω έναν ήχο από σακουλάκι που ανοίγει...και μετά ακόμα έναν...και ακόμα έναν...όχι Θεέ μου! Dejavu; Πάλι ποπ κορν θα φάνε τα σκασμένα; Σνιφ σνιφ...μπαρμπεκιου... γαρίδα...ή ξύδι είναι αυτό; Και να οι μυρωδιές, και να τα χράτσα και να τα χρούτσου ( κατά το χράτσα χρούτσου ) και να τα νεύρα της μάγισσας να έχουν γίνει κρόσσια.
Εγώ αυτή την νοοτροπία πάντως δεν την καταλαβαίνω. Και είμαι πολύ κουρασμένη για να διατυπώσω τις εύλογες απορίες που έχω ή για να γκρινιάξω πάλι για τα ίδια.
Θα κλείσω μόνο λέγοντας πως όταν άναψαν τα φώτα και σηκώθηκα να φύγω, είδα γνωστή ηθοποιό να κρατά στο ένα χέρι την κόρη της και στο άλλο ένα ανοικτό σακουλάκι με πατατάκια με γεύση γαρίδας...
Και ρωτάω τώρα εγώ. Άν κάποτε πάω σε παράσταση που συμμετέχει η ίδια και μασουλάω πατατάκια τη στιγμή της ερμηνείας της λέτε να ενοχληθεί;

Υ.Γ Το έργο ήταν πολύ συγκινητικό, οι ερμηνείες αληθινές, τα μηνύματα πολλά. Μπράβο.

Lets seven!

Εμένα δεν με κάλεσε κανένας να πω εφτά πράγματα για μένα αλλά εγώ θα τα πω anyway! :))

1. Όταν ήμουνα τετάρτη δημοτικού έκλεψα 2 πένες. Πένες μαντολίνου για το σχολείο. Είχα λεφτά, απλά ήθελα να δω αν μπορώ να κλέψω. Ναι, μπορώ. Ήταν χειμώνας και φορούσα γάντια, οπότε τις έκρυψα μέσα στο γάντι μου. Πήγα σπίτι και το είπα της μάνας μου...εν ηξέρω γιατί το έκαμα τούτο. Με πήρε πίσω στο κατάστημα, με έβαλε να απολογηθώ, πρέπει να άλλαξα όλα τα χρώματα του δειγματολογίου της Peletico. Δεν ξανάκλεψα.

2. Στη Δευτέρα Γυμνασίου, ήμουν ερωτευμένη με τον Κώστα. Τα διαλείμματα περνούσα με τις φίλες μου από μπροστά του για να τον δω και να με δει. Μια μέρα ο Κώστας στεκόταν στην καντίνα και εγώ έτρεχα στο προάυλιο ( δε θυμάμαι γιατί ). Πάτησα φλούδα μπανάνας και σωριάστηκα φαρδιά πλατια μπροστά του. Γελούσε ο Κώστας και όλο το σχολείο. Ήταν πολύ τραυματική εμπειρία...σταμάτησα να περνώ τα διαλείμματα από μπροστά του για να με δει!

3. Την ίδια χρονιά, είδα περίοδο. Έπρεπε να πάω τουαλέτα να αλλάξω. Έβαλα την σερβιέτα στο λάστιχο της φούστας και ξεκίνησα. Όταν έφτασα συνειδητοποίησα πως δεν την είχα. Βγήκα ξανά έξω και είδα καμμιά πενηνταριά άτομα να βλέπουν κάτι στην αυλή και να γελάνε. Ναι, ήταν η σερβιέτα μου. Ναι, πήγα και γω και γελούσα μαζί τους σαν να μην ήταν δική μου. Πρώτη φορά το λέω τούτο!

4. Πέρσι πήγα με τη θεά στο Mall. Η θεά κατουρήθηκε, πήγαμε τουαλέτα. Στο πάτωμα υπήρχε ένα περιτύλιγμα σερβιέτας ( ναι τελικά ένα θεματάκι με τις σερβιέτες το έχω ). Θα είπα της θεάς τουλάχιστον τρεις φορές " πρόσεξε μην το πατήσεις". Λίγα λεπτά αργότερα και αφού περπάτησα σχεδόν όλο το Mall, καθώς έβλεπα κάτι ρούχα, έπεσε το μάτι μου σε ένα λιλά πλαστικό χαρτί στο πάτωμα...κοίταξα. Ήταν το περιτύλιγμα ης σερβιέτας το οποίο φυσικά όχι μόνο πάτησα αλλά κουβαλούσα κολήμένο στο παπούτσι μου...

5. Είμαι απίστευτα απροσανατόλιστη. Μπορεί να κάνω τον κύκλο ενός τετραγώνου και να μην μπορώ να ξαναβγώ στον κεντρικό δρόμο για πολλή ώρα. Για όσους γνωρίζουν από Θεσσαλονίκη, έκανα τη διαδρομή Ροτόντα - καμάρα σε δεκαπέντε λεπτά. Γιά όσους δε γνωρίζουν από Θεσσαλονίκη, η πραγματική απόσταση είναι περίπου 200 μέτρα. Και βρίσκονται στην ΙΔΙΑ ευθεία...ναι ξέρω, τραγικό.

6. Όταν σκέφτομαι, όταν συγκεντρώνομαι ή όταν με απασχολεί έντονα κάτι, βάζω τα μαλλιά μου στο στόμα και τα δαγκώνω. Μια συγκεκριμένη τούφα, πάντα από την αριστερή πλευρά.

7. Η φράση " φοβάμαι τις κατσαρίδες" είναι understatement. Ένα καλοκαίρι πήγα με τους γονείς μου για φαγητό σε ένα παραλιακό κέντρο της Λάρνακας. Φορούσα άσπρη μπλούζα και ξαφνικά διαπιστώνω ότι έχει πάνω της έναν τεράστιο μαύρο λεκέ. Ήταν μια κατσαρίδα αηδιαστική, καφέ που πετούσε. Μέχρι σήμερα δεν μπορώ ούτε να τις δω.

Αυτά. Τελικά το 7 ήταν αρκετά περιοριστικός αριθμός. Σε άλλο παιγνίδι, θα ξανααυτοκαλεστώ και θα μάθετε και άλλα ! :)))))

Houston, we have problem!

Το λοιπόν. Συγκεντρωθείτε, διαβάστε με προσεκτικά και βοηθήστε με να λύσω το μυστήριο αγαπημένοι μου συμπλόγκερς!

α) Εδώ και λίγο/αρκετό καιρό, όταν πάω να απαντήσω σε σχόλιο που έχει αφήσει κάποιος σε ποστ μου, εμφανίζεται ένα κουτάκι που λέει υποβολή σχολίου ως...και έχει αρκετές επιλογές. Καταρχήν γιατί και ποιός ενεκάτωσεν και μου τα άλλαξε; Α; Παλιά έγραφα σχόλιο, έντερ, εμφάνιση σχολίου με το μαγισσα που κάτω. Τωρά γιατί υπάρχουν και άλλες επιλογές; Τελοσπάντων, τούτο εν ρητορικό ερώτημα γιατί η απάντηση εν με ενδιαφέρει ούτως ή άλλως. Εμένα με ενδιαφέρει να μου εξηγήσετε πώς μπορώ να αφήνω σχόλια στα δικά μου ποστ. Εδώ να σημειώσω ότι δεν προσφέρεται καν η επιλογή ανώνυμος. Αποτέλεσμα: Στα δυο μου τελευταία ποστ δεν απαντώ στα σχόλια με κίνδυνο να θεωρηθώ καμμιά ψωροφαντασμένη ψωνάρα που απαξιεί να απαντήσει έστω και από στοιχειώδη ευγένεια στους συμπλόγκερς της. Ε ΌΙ! ΈΝ ΕΙΜΑΙ. Απλά δεν ξέρω πώς να απαντήσω, please help!~
Ετελειώσαμεν με τούτην την απορία; Να πάω παρακάτω; Πάω.

β ) Πώς μπορώ να αφήνω σχόλια σε άλλους μπλόγκερς και να φαίνεται από την αρχή ότι είμαι εγώ; Επειδή ούτε αυτό ανακάλυψα ακόμα , αναγκάζομαι να επιλέξω το ανώνυμος και να γράψω κάτω από το σχόλιο ...Μάγισσα... όπως την παλαβή. Γιατί αντιλαμβάνεσαι ότι τούτο εκτός του ότι με κάνει να φαίνομαι ηλίθια, δίνει και την εντύπωση αναποφάσιστου ανθρώπου. Θέλεις να υπογράψεις με το όνομα σου μάνα μου ή με το μάγισσα; Αποφάσισε. Οι άλλοι δηλαδή πως τα καταφέρνετε και αφήνετε σχόλιο με το όνομα σας;  Άν η απάντηση είναι απλή παρακαλώ όπως μου τη δώσετε χωρίς σχόλια του τύπου..μα εν κόφκει ο νους σου μάνα μου; Άσχετη που μου θέλεις και μπλογκ, τρομάρα σου...και άλλα συναφή...

γ ) Ενόμισες ότι ετέλειωσα έννεν; Ακόμα κάτι τζαι κλείω υπόσχομαι.Εν πολλά σύντομη τούτη. Το open ID τι είναι;

Εντάξει νομίζω εκαλύφτηκα για την ώρα, περιμένω την ανταπόκριση σας και σας ευχαριστώ εκ των προτέρων!

P.S Αυτό το μήνυμα εμφανίζεται όταν κάνω προσπάθειες να ανεβάσω σχόλιο με λογαριασμό google ή open ID :  Input error: Cookie value is null for FormRestoration
Που είναι οι ΙΤάδες της μπλογκόσφαιρας όταν τους χρειάζεσαι οεο;;;;;;;

Ο πολυτελής, η πολυτελής, το πολυτελές...

Όι όι εν γίνεται. Πρέπει να γίνω πιο συνεπής στο ραντεβού μου με τούτο το μπλόγκ. Γράφω ένα πόστ, χάνομαι για κανένα μήνα ( κάποτε τζαι 2 ) τζαι πάλε. Και να πεις ότι εν έχω νέα να σου πω; Ακατάχνωτα! Επέρασεν κοτζάμ μου καλοκαίρι, πήρα μετάθεση, στο νέο σχολείο διαδραματίζουνται μια φάουσα ίντριγκες, η θεά πήγε δημοτικό, η μάμα της επήεν στην Μακαρίου τζαι έσουζεν τον πισινό της με το "move it move it" και από το τελευταίο ποστ μέχρι σήμερα πρόλαβα και ερωτεύτηκα. Μάλιστα, ναι, όντως εν πολλά τα νέα και τα επεισόδια και υπόσχομαι να κάμνω συχνά updates. Όι ότι ετζοιμάστουν με τες κλάτσες τόσον τζαιρό δηλαδή αλλά έτο...να χαμε να λέγαμε!
Εννοείται ότι εννα κάμω ξεχωριστό ποστ για κάθε ένα που τα θέματα που ανέφερα, αλλά όι τωρά. Άλλη φορά. Τώρα θέλω απλά να απευθυνθώ στους ανθρώπους  που εν υπεύθυνοι για τις ταπελλούες του τύπου...  "πωλείται πολυτελής διαμέρισμα τριών υπνοδωματίων..", "ενοικιάζονται πολυτελείς διαμερίσματα...", "πωλείται πολυτελές κατοικία τόσων τετραγωνικών.." και να τους πω....
Σας παρακαλώ καλοί μου άνθρωποι. Σας εκλιπαρώ. Μεν μας βασανίζετε άλλο. Εμένα τζαι αλλό καμμιά εκατοστή ανθρώπους ( έν νομίζω να είμαστε παραπάνω;;;; Αν ναι εννα χαρώ πολλά!! ) που ξέρουμε να κλίνουμε σωστά τα γαμ...να τα τριγενή δικατάληκτα επίθετα! Δεν ξέρετε πόσο πονάμε όταν βλέπουμε τέτοιες πινακίδες στο δρόμο. Και οδηγούμε ταυτόχρονα. Δηλαδή σοβαρά τωρά, κινδυνεύει η σωματική μας ακεραιότητα. Μπορεί να πάθουμε εγκεφαλικό ή καρδιακό, απότομη αύξηση πίεσης, μειωμένη ικανότητα αντανακλαστικών. Δεν ξέρετε πως κλίνεται. Οκ, δεκτό, κατανοητό. Ούτε εγώ ξέρω πως να κτίζω σπίτια, μεταξύ μας όυτε να ζωγραφίσω δεν μπορώ. Για αυτό και όταν χρειάστηκε να χτίσω, εν έκαμα μόνη μου μια ζωγραφιά και μετά ξεκίνησα χτίσιμο.Όι. Έδωκα το σε έναν αρχιτέκτονα που εν η δουλειά του να σχεδιάζει σπίτια και μετά σε έναν εργολάβο οικοδομών που εν η δουλειά του να τα χτίζει! Η δουλειά του ταπελλογράφου, έννεν να ξέρει ορθογραφία! Εν να κάμνει ταπέλλες! Για αυτό τον λένε ταπελλογράφο, αλλιώς θα τον λέγανε ορθογράφο! ΕΝ ΔΙΚΗ ΣΟΥ ΔΟΥΛΕΙΑ ΑΓΑΠΗΤΕ ΜΟΥ ΠΟΥ ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΜΟΥ ΠΟΥΛΗΣΕΙΣ Η ΝΑ ΜΟΥ ΕΝΟΙΚΙΑΣΕΙΣ ΤΑ ΠΟΛΥΤΕΛΗ ΣΟΥ ΔΙΑΜΕΡΙΣΜΑΤΑ ΚΑΙ ΤΙΣ ΠΟΛΥΤΕΛΕΙΣ ΣΟΥ ΟΙΚΙΕΣ ΝΑ ΚΟΨΕΙΣ ΤΟ ΛΑΙΜΟ ΣΟΥ ΝΑ ΒΡΕΙΣ ΠΩΣ ΓΡΑΦΟΝΤΑΙ ΣΩΣΤΑ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΝΑ ΤΑ ΔΩΣΕΙΣ ΜΕΣΑ! Άτε γιατί εν τζαι πολλοαρκώ να κατεβαίνω στη μέση του δρόμου και να διορθώνω τις ταπέλλες με τους μαρκαδόρους ( και ναι έχω πολλούς μεσα στο αυτοκίνητο, είμαι καθηγήτρια εξίασες; ).

Υπομονή, υπομονή, υπομονή...

Γενικά είμαι αυτό που λέμε της υπομονής. Και της ψυχραιμίας. Ομολογουμένως αυτά τα δυο χαρακτηριστικά με έχουν γλυτώσει πολλές φορές από ανώφελες συζητήσεις, από ανούσιους καυγάδες, από ανόητες παρεξηγήσεις, από ψηλή πίεση, από διαβήτη, εγκεφαλικό επεισόδιο κ.α. Δύσκολα θα βγω απ τα ρούχα μου και θα χάσω τον έλεγχο. Τις περισσότερες φορές με συγκρατεί ο άλλος μου εαυτός, με συμβουλεύει για το τι και το πώς θα πω κάτι και γεμίζει τα αποθέματα της υπομονής μου. Είναι όμως και κάποιες άλλες φορές που παίρνει ρεπό και με αφήνει αβοήθητη. Όπως προχθές που πήγα με την εξάχρονη ( πλέον ) θεά σε πολυκατάστημα. Το σχέδιο ήταν απλό. Μπαίνουμε, κατευθυνόμαστε στο διάδρομο με τα φωτιστικά κήπου, παίρνουμε τις ωραίες πολύχρωμες μεν, πλαστικές δε, τουλίπες, πληρώνουμε, φεύγουμε! Χα! Ναι καλά. Ωραίο το σχέδιο, αλλά που πας αγάπη μου; Είναι και η θεά από δίπλα μην ξεχνιέσαι.
Μπαίνουμε και κατευθυνόμαστε άμεσα και χωρίς αντιπερισπασμούς στον διάδρομο στόχο. Λίγο πριν φτάσουμε στον προορισμό, βλέπει η θεά ένα ράφι από το οποίο κρέμονται διάφορα μικρά μεταλλικά, από εκείνα που βάζεις συνήθως στις πόρτες, του τύπου "απαγορεύεται το κάπνισμα", "WC", απαγορεύεται η χρήση κινητού κλπ κλπ. Ενθουσιάστηκε με αυτό....

Και ακολουθεί ο εξής διάλογος...

Θεά : Μαμά.. τι σημαίνει αυτό;

Μαμά Θεάς : Ότι απαγορεύεται να μπεις και να τρως παγωτό.

Θ : Να το αγοράσουμε; Θέλω να το βάλω στην πόρτα του δωματίου μου..

Μ : ...γιατί αγάπη μου; Τρως παγωτό στο δωμάτιο σου;

Θ : Ε όχι!

Μ : Ποιος ο λόγος να το βάλεις τότε;

Θ : Για να μου θυμίζει πως δεν πρέπει να τρώω παγωτό στο δωμάτιο μου.

Μ : Μα δεν τρως ποτέ παγωτό στο δωμάτιο σου!

Θ : Ε για αυτό πρέπει να το βάλω!

Μ: ...καλά..γιατί να μην αγοράσεις το άλλο που λέει απαγορεύεται η χρήση κινητού;

Θ: Επειδή δεν έχω κινητό!

Μ : Ε ούτε παγωτό τρώς στο δωμάτιο σου άρα δε χρειάζεται!!

Μούτρα...μούτρα...μούτρα..Προχωρώ ακάθεκτη στις τουλίπες θεωρώντας το θέμα λήξαν..αμ δε...

Θ : Είναι αδικία ( από τις αγαπημένες φράσεις της ηλικίας ) παίρνουμε πάντα εκείνο που θέλεις εσύ..

Μ : Όχι αγάπη μου, παίρνουμε εκείνα που πραγματικά χρειαζόμαστε ( μεταξύ μας, εντάξει, δεν ήταν και η μεγαλύτερη ανάγκη του κόσμου να στολίσω τον κήπο με τουλίπες που φωσφορίζουν το βράδυ αλλά αυτό είναι άλλο θέμα ).

Θ : Ε και εγώ το χρειάζομαι εκείνο, για να μου θυμίζει να μην τρώω παγωτό στο δωμάτιο μου!

Μ : Θεά! ( στο σημείο αυτό άναψε το κίτρινο λαμπάκι, ένδειξη πως τα αποθέματα υπομονής με εγκαταλείπουν ) Δεν το χρειάζεσαι, γιατί δεν τρως παγωτό στο δωμάτιο σου ούτως ή άλλως!!!

Θ : Δεν το χρειάζομαι για μένα ( όπα! Αλλαγή τακτικής το μικρό; ) Το θέλω για να το βλέπουν οι φίλοι μου όταν θα έρχονται σπίτι, να ξέρουν πως απαγορεύεται να τρώνε παγωτό στο δωμάτιο μου.

Μ : Όταν θα έρχονται οι φίλοι σου, θα τους το λέω εγώ πως απαγορεύεται!

Ησυχία...συνοφρυωμένο μουτράκι...δεμένο φρύδι...δεν μπορεί να τελείωσε εδώ η συζήτηση, βρίσκομαι σε εγρήγορση και περιμένω την επόμενη κίνηση...Στο μεταξύ διαλέγω τις τουλίπες μου και αποφασίζω να μην δώσω σημασία μέχρι να το ξεχάσει ( λέμε τώρα ..)

Θ : Εξάλλου εσύ μπορεί να είσαι στον κήπο και ένα παιδάκι να μην ακούσει τι είπες και να πάρει το παγωτό στο δωμάτιο μου..

Μ : ..........

Θ : Ποτέ δεν μου παίρνεις αυτό που θέλω..

Μ : ..........

Θ : Μόλις πάμε σπίτι θα πάω στο δωμάτιο μου να φάω παγωτό!

Μ : ΓΙΑΤΙ;

Θ : Επειδή δεν θα έχει η πόρτα μου το σήμα να μου θυμίζει πως δεν πρέπει να τρώω παγωτό στο δωμάτιο μου!

Στο σημείο αυτό....εγώ, η υπομονή μου, η ψυχραιμία μου και όλο το σύμπαν σηκώνουμε τα χέρια ψηλά!!~!

Καλή μας μέρα!!~

Get a life!!

Μέρες τώρα όλο και κάτι έπιανε το αυτί μου για τον "γάμο της χρονιάς". Λίγο από το ράδιο αρβύλα, λίγο από τις ειδήσεις, κάτι απο τα μπλογκς, κάτι από το φατσοβιβλίο...ε το κατάλαβα σε κάποια φάση πως ο Γουίλιαμ και η Κέιτ παντρεύονται. Τόση θα είναι η τούρτα, τόσα εκατομμύρια θα κοστίσει ο γάμος, τι θα βάλει η Κέιτ, πως θα κάνει το μαλλί ο Γουίλιαμ...
Σήμερα το πρωί ενημερώθηκα μάλιστα πως για όσους θα βρίσκονταν στη δουλειά και δεν θα μπορούσαν να παρακολουθήσουν τον γάμο από την τηλεόραση ( say what? ) θα είχαν τη δυνατότητα παρακολούθησης από το ιντερνετ. Όλες αυτές τις μέρες σκεφτόμουνα...μα είναι δυνατόν να υπάρχει κόσμος που θα κάτσει να δει τον γάμο; Εννοώ να τον παρακολουθήσει με ευλάβεια και να νιώσει δέος; Σαν να ήταν καλεσμένος και δεν μπόρεσε να παρευρεθεί; Αποφάσισα λοιπόν πως τηλεόραση για μένα σήμερα γιοκ. Απλά αρνούμαι να ασχοληθώ έστω και στο ελάχιστο με τέτοιου είδους βλασφημίες. Γιατί πέρι τέτοιων πρόκειται, όταν στον πλανήτη πεθαίνει κόσμος από την πείνα και εσύ ωραίε μου πρίγκηπα πετάς 24 εκατομμύρια για θαυμάσουμε τα μεγαλεία σου! Και ως είθισται, όταν θέλεις πολύ να ΜΗΝ συμβεί κάτι, ο Πάουλο, ο Μέρφι και όλο το σύμπαν συνομωτούν..εναντίον σου!
Κατά το μεσημεράκι, παίρνω την κολλητή αεροδρόμιο. Δίνει αποσκευές, παίρνει εισιτίριο και πάμε να φάμε κάτι. Καθόμαστε σε ένα ωραιότατο τραπεζάκι δίπλα στο παράθυρο, κοιτάω τα αεροπλάνα, σκέφτομαι το καλοκαίρι..γυρνάω μπροστά μου  τί να δω; Εφτά ή οκτώ τηλεοράσεις, φάτσα κάρτα, στα μούτρα μου τελείως όμως να δείχνουν τι; Ε; Τι λέτε εσείς;;
Πανικοβλήθηκα. Λέω δεν μπορεί! Θα έχει και αλλού τραπέζι. Κοιτάω δεξιά, τηλεοράσεις, κοιτάω πίσω μου, πάλι τηλεοράσεις. Α ρε Μέρφυ την τύχη μου μέσα. Α ρε Κοέλιο και συ με τις @@ σου!
Δεν μου έφτανε το σοκ, είχα και την θεά από δίπλα..

"Γιατί κρατάνε σημαίες μαμά;"
Γιατί είναι ηλίθιοι μωρό μου..σκέφτηκα.
"Γιατί χαίρονται που παντρεύεται ο πρίγκηπας τους" απάντησα.

"Γιατί χειροκροτούν τώρα;"
Γιατί είναι ηλίθιοι μωρό μου.. ξανασκέφτηκα
"Γιατί περιμένουν να δουν τον πρίγκηπα" απάντησα.

"Γιατί πήγε τόσος κόσμος στον γάμο;"
Γιατί δεν είχαν τίποτα καλύτερο να κάνουν..σκέφτηκα.
"Γιατί δεν είχαν τίποτα καλύτερο να κάνουν.." απάντησα.

Άντε βρε...να μας ζήσουν!

Πλύση εγκεφάλου λέμε!

Η μουσική είναι σημαντικό μέρος της ζωής μου. Με χαλαρώνει και με ταξιδεύει. Ακούω στο σπίτι, ακούω στο αμάξι. Ακούω όταν διαβάζω, όταν παίζω με τη θεά ακόμα και όταν κάνω δουλειές. Το πνεύμα και η ψυχή μου δεν είναι εκεί. Μόνο το σώμα εργάζεται. Πλένω πιάτα και τραγουδάω. Σφουγγαρίζω και χορεύω. Στις διαφημίσεις απλά δεν ακούω. Η αίσθηση της ακοής επιστρέφει μόνο όταν ξεκινήσει και πάλι ένα τραγούδι. Σήμερα, δεν ξέρω πως έγινε..μπλόκαρε το σύστημα απενεργοποίησης της ακοής μου και άκουσα τρεις διαφημίσεις. Είμαι σίγουρη πως πρέπει να ακολούθησαν και άλλες. Δεν ξέρω, γιατί απλά έκλεισα το ραδιόφωνο και ήρθα να γράψω τις σκέψεις μου..

Διαφήμιση νούμερο ένα : "Τα χρειάζεσαι όλα" ! Μην το συζητάς και τρέξε να αγοράσεις...

Κοτόπουλο τρέχα γύρευε..ένα συν ένα. Είσαι χορτοφάγος; Δεν έχει καμμία σημασία! Το χρειάζεσαι!

Πάνες κατουρλίνο ένα συν ένα. Δεν έχεις παιδί; Έχεις αλλά είναι φαντάρος; Έλα μωρέ,λεπτομέρειες. Πάρε εκεί δυο κουτιά να σου βρίσκονται!

Φράουλες Δημητρού, ένα συν ένα. Τι; Έχεις αλλεργία στις φράουλες; Εκεί θα κολλήσουμε τώρα; Αφού τις χρειάζεσαι.

Σεντόνια εμπριμέ της μονής ( της κλίνης αγάπη μου, όχι του μοναστηριού ), ένα συν ένα. Δεν σ' αρέσει το εμπριμέ; Ωχ βρε αφερφέ. Αγόρασε τα εσυ και τα κάνεις δώρο μετά στο γάμο της κόρης της θείας σου. Βλέπεις; Τα χρειάζεσαι.

Ομπρέλα κήπου ένα συν ένα. Δεν έχεις κήπο; Δεν έχεις τώρα. Μόλις τελειώσει το σπιτάκι που θα χτίσεις σε μια πενταετία, θα έχεις και κήπο. Επομένως τις χρειάζεσαι!

Μαγιώ ένα συν ένα. Ούτε κολύμπι δεν ξέρεις; Ναι αλλά όταν και αν μάθεις θα τα χρειάζεσαι!

Τροφή σκύλου γαβ γαβ, ένα συν ένα. Τι; Δεν έχεις σκύλο; Να πάρεις! Θα σου προσέχει το σπίτι και θα σου φέρνει τις παντόφλες. Πάρε και τις τροφές από τώρα, άκου που σου λέω, τις χρειάζεσαι!

Διαφήμιση νούμερο 2 : "Αυτός ο χώρος μου ταιριάζει...έχει στυλ, είναι τρέντυ, μου ανεβάζει το image.."

Επιτέλους ένας  χώρος όπου θα μπορέσω να επιδείξω τη νέα μου συλλογή Fendi..παπούτσια, τσάντα, πορτοφόλι, παντελόνι..με αυτό το στυλ σίγουρα θα με προσέξει η Μαίρη και η παρέα της. Το όνειρο μου θα γίνει επιτέλους πραγματικότητα! Θα γνωρίσω όλη την αφρόκρεμα της πόλης, θα με προσκαλούν στα πιο τρέντυ και κοσμικά εβεντς, θα μαθαίνω πρώτη όλα τα κουτσομπολιά και θα βλέπω τις φωτογραφίες μου στα περιοδικά.Θα αποκτήσει νόημα η ύπαρξη μου.Θα αποκτήσω image. Ναι!

Διαφήμιση νούμερο 3 : " Μπορεί να μην ξέρω ποιον θα παντρευτώ, αλλά σίγουρα ξέρω από που θα πάρω τα λουλούδια για τη διακόσμηση".

Ναι βρε. Γιατί ο γάμος με αυτά τα λουλούδια, είναι όνειρο ζωής, δεν το συζητώ δηλαδή. Γιατί τα συγκεκριμένα λουλούδια, μυρίζουν διαφορετικά από άλλα που είναι και πιο φτηνά. Και οι συνθέσεις...φοβερές. Τι σημασία έχει που μέχρι την επόμενη μέρα δε θα τις θυμάται κανένας; Σημασία έχει ότι εκείνη τη μέρα θα συζητηθούν. Δεν πειράζει που μετά το γάμο όλα τα λουλούδια θα καταλήξουν στον σκουπιδοτενεκέ. Φτάνει να τα δει κόσμος και να καταλάβει φυσικά πόσα λεφτά ξόδεψα για την ομορφότερη μέρα της ζωής μου. Ζω για να παντρευτώ με αυτά τα λουλούδια!

Ποιο είναι το τραγικό συμπέρασμα;

Οτι είμαστε ένας λαός κομπλεξικός και μίζερος αγάπη μου. Δημιουργούμε ανάγκες που δεν έχουμε. Είμαστε δυστυχισμένοι μέχρι να τις ικανοποιήσουμε. Και μόλις γίνει αυτό δημιουργούμε νέες, έτσι για να μην μας λείψει η δυστυχία. Δεν ζούμε με αυτά που έχουμε. Ζούμε για αυτά που θα αποκτήσουμε. Βρισκόμαστε σε μια συνεχή αναμονή του καλύτερου που έρχεται ( ; ) χωρίς να εκτιμούμε αυτά που πραγματικά έχουμε. Και η αναμονή αυτή μας κάνει δέσμιους του ίδιου μας του εαυτού.